Հարցազրույց "Շանթ" հեռուստաընկերության նախագահ Արթուր Եզեկյանի հետ "ереван" ամսագրում:

Մանրամասն

Հայկական հեռուստատեսության առաջնորդներից մեկը՝ "Շանթ" հեռուստաալիքը, սկսեց արբանյակային հեռարձակում 2008 թվականի դեկտեմբերին: Մեր հայրենակիցները Ռուսաստանում' Կալինինգրադից մինչև Նովոսիբիրսկ, ինչպես նաև ԱՄՆ-ում, Եվրոպայում և Միջին Արևելքում հնարավորություն ստացան դիտել "Շանթ" ՀԸ-ի ծրագրերը: Ալիքի ստեղծման պատմության ու ներկայի մասին է պատմում "Շանթ" հեռուստաընկերության նախագահ Արթուր Եզեկյանը:

Տեղեկանք
2008 թվականի սեպտեմբերի 22-ին ժամը 23:17-ին Երևանում միացված հեռուստացույցների 83,8%-ը "Շանթ" էր միացված: Հեռուստադիտողները "Որոգայթն" էին դիտում, որն արդեն հինգ ամիս հեռարձակվում էր այդ ալիքով: Դրա հաջողությունը անցավ բոլոր ռեկորդները: Երկուշաբթիից ուրբաթ օրեցօր սերիալի վարկանիշը մնում էր անփոփոխ բարձր (միջինը 25,79%): Դա լիովին կարող է բնութագրվել որպես մեդիա-ֆենոմեն Հայաստանի կոմերցիոն հեռուստատեսության պատմության մեջ: "Շանթի" արբանյակային հեռարձակման եթերում սերիալի պրեմիերան տեղի կունենա մի քանի ամսից:

Տեղեկանք
"Շանթ" հեռուստաընկերությունը ձեռք է բերել պիոներ-ալիքի փառքը, ալիքի, որը հաջողությամբ յուրացնում է լսարանի նոր սեգմենտներ: Ինտեգրվելով համաշխարհային հեռուստատեսության ոլորտ, "Շանթն" առաջինը հայկականացրեց միջազգային ֆորմատների այնպիսի հիթեր, ինչպիսիք են "Ժողովրդական երգիչ", "Ով է ուզում դառնալ միլիոնատեր", "Տասի ուժը" և "Թաքնված տաղանդ": Համաշխարհային հայտնի հետազոտական եAGB Nielsen Media Researchե ընկերության տվյալներով 2008 թվականի աշնանը հայկական հեռուստատեսության ամենաբարձր վարկանիշները պատկանում էին "Շանթ" ՀԸ-ի ծրագրերին: Հեռարձակման կոորդինատներ: HOT BIRD 11034 V, tp 126, FEC 3/4, SE 27500. Արբանյակային հեռարձակումն անվճար է:

- 90-ականների սկզբներին՝ կոմերցիոն հեռուստատեսություն դառնալու շեմին, ազատության արբեցուցիչ զգացման հետ սկսեցին անհայտանալ սահմանները որակյալի ու անորակի միջև: Արդյո՞ք այդ ժամանակ արդեն հաստատված էին ընտրության չափանիշները, շնորհիվ որոնց "Շանթը" ձեռք բերեց բացառապես որակյալ հեռուստատեսային արտադրանքով ալիքի համբավ:
- Այն, ինչ 90ականների սկզբներին էր, դժվար է անվանել հեռուստատեսություն, ավելի ճիշտ դրա ուսումնասիրում ու մուտք այնտեղ: Այս և շատ այլ ոլորտներում ևս այն ժամանակ որակի խնդիր չէր դրված: Խնդիրը գոյատևելն էր, խոսքի ուղիղ իմաստով: Չէ՞ որ մեր հեռուստաընկերությունը հիմնադրվել է 1994 թվականին Գյումրիում' քաղաքում, որ դրանից ընդամենը մի քանի տարի առաջ ահավոր երկրաշարժ է ապրել: Ավելացրեք նաև էներգետիկ ճգնաժամը, երկրում ռազմական իրավիճակը և ավանդական ֆինանսավորման աղբյուրի՝ գովազդատուների, համարյա լրիվ բացակայությունը: Համաձայնեք, որ այսպիսի պայմաններում ավելի շատ հարկ է լինում խոսել գոյատևելու, քան զարգացման մասին: Բայց, հնարավոր է, որ հենց այդ պայմաններն էլ ուժեղացրին մեզ, դարձրին առավել համառ: Իսկ ինչ վերաբերում է ընտրության չափանիշներին ու լավ հեռուստատեսություն ստեղծելու սկզբունքներին, ապա դրանք ձևավորվեցին շատ ավելի ուշ: Առաջին տարիներին մենք պարզապես վարվում էինք մեր համոզմունքներին համապատասխան՝ հետևելով սկզբունքներին, որոնցով մենք ինքներս ենք դաստիարակվել: Չափանիշները ձևավորվեցին արդեն այն բանից հետո, երբ "Շանթը" դարձավ մեր ժամանակներն բնորոշ հեռուստաալիք: Բայց կցանկանայի նշել՝ այդ չափանիշները բոլորովին հաջողակ շուկայական ստրատեգիա որոնելու արդյունք չեն: Դրանք ավելի շատ արտացոլում են մեր ինքնությունը, մեր ընտրած արժեքները, մեր աշխարհայացքն ու փիլիսոփայությունը: Մեզ համար ամենակարևորը խղճի հետ գործարքի չգնալն է: Եվ "Շանթի" մշտական լսարանը արդեն վաղուց համոզվել է դրանում:

- Սովորաբար նրանք, ովքեր որոշում են գրավել մայրաքաղաքը, ստիպված են լինում ինչ-որ բաներ ապացուցել: "Շանթ" հեռուստատեսությունը ծնունդով Գյումրիից է՝ Հայաստանի երկրորդ քաղաքից: Ձեր ճանապարհը դեպի լիդերություն նույնպե՞ս անցել է փշերի միջով:
- Բանն այն է, որ մեզ համար մայրաքաղաքում հեռարձակվելը պայմանավորված չէր լիդերության հասնելու ցանկությամբ: Մենք երբեք մեզ այդպիսի խնդրի առաջ չենք դրել: Եթե մենք կարողանայինք զարգանալ մնալով Գյումրիում այնպես, ինչպես Երևանում դա ստացվեց, ապա մենք չէինք էլ մտածի մայրաքաղաք տեղափոխվելու մասին: Մեզ համար դա զարգանալու միակ ճանապարհն էր: Պետք է նշեմ, որ առաջին տարիներին քչերն էին հավատում, որ մենք կկարողանաինք ապրել Երևանում և, առավել ևս, հասնել լիդերության դիրքի: Չնայած հետո ստիպված էինք ապացուցել, որ հաջողությունը պատահական չէր, որ դա ահռելի աշխատանքի, երկար տարիների կուտակված փորձի ու պրոֆեսիոնալիզմի լիովին տրամաբանական անդյունք է:

- Հեռուստատեսային բիզնեսի օրենքները բավականին խիստ են: Մի կողմից պետք է հաշվի առնել լսարանի ճաշակները, մյուս կողմից՝ գովազդատուի ճաշակը, և վերջապես, մրցակիցների աշխատանքը...
- Պետք է ասեմ, որ այն հեռուստաալիքը, որ մենք էինք ուզում ստեղծել, շատ քիչ ընդհանուր բան ուներ Երևանում այն ժամանակ գոյություն ունեցողներից: Դա նշանակում էր, որ մենք պետք է կարծրատիպեր կոտրեինք ու ինչ-որ նորություն ներկայացնեինք: Չկար ոչ ոք, ումից օրինակ վերցնեինք, խորհուրդ հարցնեինք: Ռիսկը բավականին մեծ էր: Բայց, երբ գալիս է ճանաչումը, հասկանում ես, որ պիոների աշխատանքը արդյունավետ է:

- "Շանթի" ծրագրերի շարքում շատ ծրագրեր  կան, որոնք վարկանիշների չեմպիոն են, սակայն կցանկանայի նշել հատկապես մեկը՝ "Ժողեվրդական երգիչը": Դրա եթեր դուս գալուց առաջ ժողովրդական երգի տեղը հեռուստատեսության մեջ բաց էր ու ոչ այդքան պահանջված: Ծրագիրը սկսելուց դուք համոզվա՞ծ էիք կոմերցիոն հաջողության մեջ, թե՞ ավելի շատ մտածում էիք դրա սոցիալական ու մշակութային արժեքի մասին:
- Ընդհանրապես ես հաճախ եմ ասում, որ "Շանթ" հեռուստաընկերության համար այն ծրագրերն են համարվում կատարյալ, որոնք կոմերցիոն հաջողությունից բացի նաև ունեն մշակութային ու հասարակական արժեք: Դրա համար, երբ կա ընտրություն, մենք աշխատում ենք իրականացնել հենց այդպիսիք: "Ժողովրդական երգչի" դեպքում մի կողմից մենք սկզբունքորեն համաձայն չէինք վերջին տարիներին տարածված ժողովրդական երգերի ու կեղծ-ժողովրդականի ("ռաբիզ") հասկացությունները խառնելուն, մյուս կողմից ես իմ մոր օրինակով պարզ գիտակցում էի, թե ինչքան հաճելի կլիներ մեր ծնողների սերնդին լսել իրական ժողովրդական երգը: Արդյունքում մենք համոզվեցինք այս ծրագրի հաջողության մեջ բոլոր կատեգորիաներում:

- Խոսելով հեռուստատեսային ծրագրերի սոցիալական նշանակության մասին, չի կարելի չհիշել "20 տարի անց" ակցիան, նվիրված Գյումրիի երկրաշարժի տարելիցին: Պատմեք դրա մասին ավելի մանրամասն:
- Վերջին 15 տարիների ընթացքում մենք անթիվ անգամներ խոսել ենք այս թեմայով: Բայց 20 տարի անց որոշեցինք մի շատ էական բան ձեռնարկել: Ի սկզբանե պլանավորված էր Լոս Անջելեսում մեր գործընկեր' ARTN SHANT ընկերության հետ միասին կազմակերպել հեռուստամարաթոն հիշեցնող մի ծրագիր, որը պետք է սկսվեր 2008-ի ամռանը: Ներգրավելով մեր հայրենակիցներին' մենք ենթադրում էինք մինչև 2008 թվականի դեկտեմբերի 7-ը ամեն շաբաթ երկրաշարժից տուժած Գյումրեցիներին նվիրել գոնե մեկական բնակարան: Մինչդեռ ծրագիրը նախապատրաստման փուլում էր, մենք հանդիպեցինք ու քննարկեցինք այն Ռալֆ Յիրիկյանի հետ (VivaCell-MTS-ի գլխավոր տնօրեն): Նրա' մոտ 20 բնակարան ձեռք բերելու պրոցեսում ֆինանսական մասնակցություն ունենալու պատրաստակամությունը հաճելիորեն զարմացրեց մեզ: Արդյունքում հայտնվեց մի պրոեկտ, որը ոչ ոքի անտարբեր չթողեց:
Շնորհիվ "20 տարի անց" ակցիայի Գյումրիում քսանից ավել ընտանիքներ, որոնք չէին էլ կարող երազել այսպիսի մի բանի մասին, Նոր Տարին դիմավորեցին նոր բնակարաններում: Մենք պատրասվում ենք շարունակել այս ծրագիրը և ներգրավել դրա մեջ բոլոր նրանց, ովքեր ունեն ցանկություն ու հնարավորություններ:

- Անցյալ տարվա դեկտեմբերին "Շանթը" սկսեց արբանյակային հեռարձակում: Դա շուկայի պահանջա՞րկն է, թե՞ կորպորատիվ հավակնություններ են:
- Արբանյակային հեռարձակումը, ինչին մենք ձգտում էինք 15 տարի, տեխնիկական առումով մեզ համար բարձրագույն նպատակ էր: Այն գիտակցումը, որ մեր պոտենցիալ լսարանը ոչ թե երեք միլիոն է, ինչպես սովորաբար ընդունված է մտածել Հայաստանում, այլ մոտ յոթ-ութ միլիոն, առաջացնում է հրաշալի զգացումներ' ուժ, վստահություն ու լավատեսություն: Ճակատագրի կամոք զգալի թվով հայեր հայտնվեցին հայրենիքից հեռու, սակայն ժամանակակից հեռուստատեսությունը թույլ է տալիս հայրենիքին գնալ նրանց տները ու ջնջել հեռավորությունը: Իսկ դա նշանակում է, որ մենք կրկին կարող ենք միասին լինել և զգալ միմյանց, շփվել իրար հետ և, եթե հարկ է, օգնել միմյանց: Եվ, ամենակարևորը, դա օգնում է վերադառնալ արմատներին և պահպանել ազգային պատկանելիությունը: Միայն այս գիտակցումը ծնում է անսահման գաղափարներ, որոնք թույլ են տալիս իրականացնել ծրագրեր, որոնք նախկինում համարվում էին ռոմանտիկա:
Մենք լի ենք վճռականությամբ:

Երեկ "Շանթ" հեռուստաընկերության եթերում սկսեց գովազդվել նոր՝ հայրենական արտադրության հեռուստանովել:

Մանրամասն

Երեկ "Շանթ" հեռուստաընկերության եթերում սկսեց գովազդվել նոր՝ հայրենական արտադրության հեռուստանովել: Վերջին շրջանում մեծ թափ է հավաքել տարբեր հեռուստաընկերությունների կողմից հեռուստասերիալների արտադրությունը, որն ի դեպ՝ սկսվեց հենց "Շանթ"-ից:
"Անուրջներ" կոչվող այս նոր սերիալի հետքերով այցելեցինք "Շանթ" հեռուստաընկերություն և զրուցեցինք պատասխանատու անձանց հետ: "Անուրջներ" հեռուստանովելի սցենարական խմբի ղեկավար Անի Հայկազյանը պատմեց, որ սերիալի հիմքում ընկած է մի աղջկա պատմություն, որը բազմաթիվ դժվարություններ հաղթահարելուց հետո վերջապես հասնում է իր նպատակին: "Անուրջների" գլխավոր հերոսուհին Նարեն է, ով գյուղում կորցնում է ամեն ինչ, նաև մորը և կանգնելով ընտրության առաջ` գալիս է քաղաք, որտեղ ապրում է հայրը: Բայց այստեղ էլ նրան դժվարություններ են սպասվում, որովհետև հայրն ունի ուրիշ ընտանիք: Ինչպե՞ս կհաջողվի Նարեին հաղթահարել խնդիրները՝ կտեսնենք արդեն եթերում:

"Սա մարդկային երազանքի իրականացման մասին նովել է: Հիմնականում սերիալը երիտասարդ սերնդի հաղթանակների ու ինքնահաստատման խնդիրների մասին է: Մեր նպատակն է ցույց տալ այսօրվա իրականությունն իր ողջ հմայքով և ծայրահեղություններով, մարդկային հաղթանակներով ու կորուստներով: Երիտասարդներն այսօր ցանկություն ունեն պայքարելու իրենց նպատակների համար, անկախ նրանից` սոցիալական որ շերտում են գտնվում: Այս հեռուստանովելը դժվարության մեջ գտնվող երիտասարդներին հավատ և ուժ կտա՝ հաղթահարելու իրենց առջև ծառացած խոչընդոտները",- ասաց Անի Հայկազյանը:

-Ինչո՞վ է նոր սերալը տարբերվելու խեղճ աղջիկների մասին պատմող այլ հայկական հեռուստանովելներից, այս կապակցությամբ սերիալի սցենարական խմբի ղեկավարը նշեց, որ, ի տարբերություն այդ աղջիկների, իրենց հերոսուհին ողբերգական կերպար չէ.
-Հեռուստանովելում մեր իրականությունը լացուկոծով, սև գույներով չի ներկայացվում: Մեր հերոսուհին՝ Նարեն, այնքան գիտակցություն ունի, որ գիտի` պետք է հաղթահարի իր առջև կանգնած դժվարությունները, բայց ոչ լացով, այլ համառ պայքարով:

-Հեռուստասերիալներ արտադրողների մոտ կա սերիալի ավարտը ձգձգելու, սցենարի շարունակությունը նկարահանումների ընթացքում գրելու տենդենց: Այս դեպքում, ինչպես մեզ վստահեցրեց սերիալի և արտադրության բաժնի պրոդյուսեր Հունան Սողոյանը, սցենարն ամբողջությամբ պատրաստ է և վերամշակման փուլում է.
-Սա այն անվերջանալի սերիալներից չէ, ինքը պատմություն է, որն ունի իր ավարտը, չենք պատրաստվում երկարացնել, իսկ թե արդյոք այն երկրորդ եթերաշրջան կմտնի կամ շարունակություն կունենա մեկ այլ պատմության տեսքով՝ ընթացքը ցույց կտա:

Հատկանշական է, որ այս հեռուստանովելում հիմնականում ընդգրկված են ոչ հայտնի դերասաններ: Ինչպես նշեց պրոդյուսերը` իրենք աշխատել են նոր բացահայտումներ անելու ուղղությամբ և վստահ են, որ հեռուստադիտողը սպասում է տաղանդավոր, բայց դեռևս ոչ հայտնի դերասանների.
-Դերասանական կազմը բաղկացած է նոր անուններից, որոնց հեռուստադիտողը դեռ չի ճանաչում: Սա մեր մոտեցումներից մեկն էր, և աշխատել ենք, որ թե գլխավոր, և թե երկրորդական դերասանները լինեն ոչ հայտնի դեմքեր: Գլխավոր հերոսուհու դերակատարը մասնագիտությամբ դերասանուհի է, նաև պարուհի՝ գեղեցիկ աղջիկ, ով, հուսով ենք, կսիրվի հեռուստադիտողի կողմից":

Հարցին, թե այս դեպքում մի քիչ ռիսկային չէ՞ ճանաչված դերասաններին շրջանցելը ու միայն նոր անուններ ընդգրկելը, Հունան Սողոյանն այսպես պատասխանեց.
-"Շանթն" իր պատմության մեջ, բոլոր ժամանակներում եթերում ունեցել է անծանոթ դեմքեր, ու ժամանակը ցույց է տվել, որ նրանք դարձել են ճանաչված ու սիրված":

Այս պահի դրությամբ արդեն մի քանի սերիա մոնտաժված է, ինչից դժգոհ չէ թե սցենարական խմբի ղեկավարը և թե պրոդյուսերը: Նրանք խորհուրդ տվեցին հեռուստադիտողին չափսոսալ իրենց ժամանակը և հետևել "Անուրջներ" նոր հեռուստանովելի զարգացումներին, որը շատ շուտով արդեն կհայտնվի եթերում:

ՀԵՂԻՆԱԿ՝ Սոնա Ադամյան
24/02/2011/ՍՊՈՐՏ/ՇՈՈւԲԻԶ

Շատ հեռուստադիտողներ համոզված են ու հավաստիացնում են, թե "Բանակում" հեռուստասերիալի Համբարձումը` Էմիլ Գալստյանը, հանրությանը սիրելի դերասան, երջանկահիշատակ Կիմ Երիցյանի թոռն է:

Մանրամասն

Շատ հեռուստադիտողներ համոզված են ու հավաստիացնում են, թե "Բանակում" հեռուստասերիալի Համբարձումը` Էմիլ Գալստյանը, հանրությանը սիրելի դերասան, երջանկահիշատակ Կիմ Երիցյանի թոռն է: Հենց այդ հետաքրքրությունն էլ մղեց հանդիպելու սկսնակ դերասանի հետ: Պարզվեց, որ նա ազգակցական որևէ կապ չունի հանրաճանաչ արտիստի հետ: Նրանց դերասանական ոճերը, ձայնի և արտաքինի նմանությունները զուտ զուգադիպություն են: Սակայն Էմիլը հաճելի զրուցակից էր: Կինոյում ու բեմում նա յուրովի է ներկայանում ու դեռ շատ ասելիք ունի...

- Ի՞նչ ես կարծում, երիտասարդ արվեստագետին կայանալու համար տրվա՞ծ են համապատասխան հնարավորություններ:
- Այո, հենց իմ բնագավառում` դերասանական, պայմաններ ստեղծված են: Թատերականում այսօր կան շատ լավ դասախոսներ, ովքեր նոր սերնդին փոխանցում են իրոք մնայուն գիտելիքներ և ուղղորդում ճիշտ ճանապարհով: Բայց, ցավոք, ոչ բոլորն են կարողանում իրենց ուղին գտնել, ավարտում են հազարավորները, սակայն ընդամենը 10-ն են արվեստագետ կամ լուրջ դերասան դառնում: Մեր մասնագիտությունը պահանջում է աշխատանք` նախ ինքդ քեզ հետ: Դերասանի կայանալու գրավականներից մեկն էլ դա է:

- Ե՞րբ և ինչպե՞ս սկսեցիր դերասանական գործունեությունդ:
- Մայրս ևս դերասան է, և ինքս 6 տարեկանից այս բնագավառում եմ: Ներկայացումներում և գեղարվեստական ֆիլմերում խաղացել եմ Վլադիմիր Մսրյանի, Կարեն Ջանիբեկյանի և հանրաճանաչ այլ արտիստների հետ: Սկսելով փոքրիկ ներկայացումներից ու դերերից` կարծես այդպիսով աճել եմ և այսօր կարողանում են ասելիքս հանդիսատեսին ու հեռուստադիտողին հասցնել:

- Ինչպե՞ս մուտք գործեցիր "Բանակում" հեռուստաշար:
- Կարելի է ասել` պատահական ստացվեց, բայց շատ կապվեցի ֆիլմին: "Բանակում"-ը կարևոր էր ինձ համար. այնտեղ սովորեցի տեսախցիկի առջև աշխատել և որպես դերասան հմտացա: Իմ "Համբարձումը" կարծում եմ հաջողվեց:

- "Բանակում"-ում ներկայացված իրադարձություններն ու կերպարները, քո կարծիքով, համապատասխանո՞ւմ են իրական զինվորական կյանքին:
- Դե, ֆիլմը մնում է ֆիլմ. այնտեղ բանակի կյանքը մի քիչ թեթև է ներկայացված: Սակայն, որքան որ զննել եմ, բանակում կան նման կերպարներ` և "Մինասներ", և´"Համբարձումներ":

- "Համբարձումը" քեզ հոգեհարազա՞տ է: 
- Այնքանով է հոգեհարազատ, որ պիտի սիրեմ` լավ մարմնավորելու համար:

- Հասարակությունը հակված է կերպարն ու դերասանին նույնացնել: Պատահե՞լ է, որ քեզ նմանեցնեն քո կինոհերոսին: 
- Այո, իրոք, մեր հասարակության կեսից ավելին դեռ չի հասկանում, որ իրականում դու այդ անձնավորությունը չես: Նույնացումներ իմ պարագայում էլ շատ են եղել, սակայն նշանակություն չեմ տալիս դրանց: 

- Էմիլն ու "Համբարձումն" ունե՞ն բնավորության ընդհանուր գծեր:
- Անշուշտ, նման գծեր լինում են` որքան էլ վերափոխվես, մտնես այլ կերպարի մեջ: Օրինակ, իմպրովիզացիաները` զանազան կատակները, թե դերի մեջ, թե դերից դուրս ինձ բնորոշ են:

- Կատակերգականը քո նախընտրա՞ծ ժանրն է:
- Դերասանն, իհարկե, պետք է բազմաժանր լինի` ունենալով որոշակի ուղղվածություն, որի մեջ առավել ազատ կարող է դրսևորվել: Իմը կատակերգական ժանրն է, թեթև, դրամատիկ դերեր ևս ունեցել եմ:

- Ըստ քեզ ո՞րն է դերասանի վարպետությունը:
- Նա պետք է կյանքի հանդեպ ունենա աշխարհայացք և իր դերի միջոցով կարողանա այն արտահայտել` լինի դժգոհություն, թե հակառակը: Նա պետք է կարողանա նաև համոզել:

- Հիասթափություններ ունեցե՞լ ես: 
- Լինում է` շատ բարդ դերեր են տալիս: Դա հիմնականում դասախոսների սխալն է. անփորձ ուսանողին տալիս են ավելին, քան նա կարող է: Դերը ծանրաձողի է նման, այն պիտի կարողանաս բարձրացնել, այսինքն` "քեզանով անել", իսկ չհաջողելու դեպքում պարզապես կարիք չկա հիասթափվել: 

- Նկարահանումների ընթացքում զավեշտալի դիպվածներ պատահո՞ւմ են:
- Շատ-շատ են լինում. նույնիսկ դժվարանում եմ մտապահել: Հիմնականում իմպրովիզների արդյունքում են դրանք ստացվում: Օրինակ` մի տեսարան կար` "կապտյորկայում" նստած, սեղանին էլ լամպ կար դրված: Երբ "Վարդանյանը" դուրս եկավ, գլխիս հետ նույն դիրքում պահած լամպը սինխրոն շարժմամբ իջեցրեցի` կարծես 2 գլուխներ լինեին: Այդ պահին դա իմպրովիզ էր, և բոլորը միանգամից "փլվեցին":

- Այնուամենայնիվ, քեզ նմանեցնում են Կիմ Երիցյանին, շատերն անգամ համոզված են, որ նրա թոռն ես:
- Թերևս` այո: Բայց դա ինձ շատ չի ոգևորում: Ոչ այն պատճառով, որ չեմ գնահատում Երիցյանի մեծությունը, այլ` չեմ ուզում կարծեն, թե նմանակում եմ: Ուղղակի համընկել են ժանրային առանձնահատկությունները, և ասում են` արտաքինով ու ձայնով էլ եմ նման:

Մարգարիտա ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
 "ԱՎԱՆԳԱՐԴ" պարբերաթերթ

"Բանակում" հեռուստասերիալին հաջողվեց շատերի մոտ փոխել բանակի մասին եղած միայն վատ կարծիքները:

Մանրամասն

Հայկական հեռուստաեթերը ողողած սերիալներն` իրենց "դարդ ու ցավով", այնպես են կլանել հեռուստադիտողին, որ իրապես թվում է, թե ժամանակն է հարմար մի ծառ և ամուր պարան գտնել` կախվելու համար: Սակայն, երբ այդ ամենի մեջ հանկարծ տեսնում ես հումորով եւ դրական լիցքերով լի մի սերիալ, ակամայից զարմանում ես` տեսածդ համապատասխանո՞ւմ է արդյոք իրականությանը: Հատկապես, երբ սերիալի համար ընտրված է մի ոլորտ, որի մասին առանձնապես դրական ոչինչ չես լսել` բանակը: "Շանթ" հեռուստաընկերության եթերով 2009 թվականից ընթանում է "Բանակում" հեռուստասերիալը, որի հումորով լի հերոսներն անչափ սիրվել են տարբեր տարիքային խմբերի պատկանող հանդիսատեսի կողմից: "Բանակում" հեռուստասերիալին հաջողվեց շատերի մոտ փոխել բանակի մասին եղած միայն վատ կարծիքները: "Բանակում" հեռուստասերիալի ստեղծման գաղափարը պատկանում է անձամբ "Շանթ" հեռուստաընկերության նախագահ Արթուր Եզեկյանին, ում նպատակն էր՝ ապացուցել, որ հեռուստասերիալը կարող է լուրջ դերակատարում ունենալ: "Սերիալի նկարահանման լրջագույն նպատակներից էր հեռուստադիտողի մոտ Հայոց բանակի հանդեպ բացասական և խուսափողական վերաբերմունքի վերացումը, բանակի կարևորության ընդգծումը, հայրենասիրության գաղափարի խորացումը",- նշում է "Բանակում" հեռուստասերիալի պրոդյուսեր Հունան Սողոյանը:

"Որքանո՞վ է "Բանակում" հեռուստասերիալն արտացոլում Հայոց բանակում տիրող իրականությունը" հարցին Հ. Սողոյանը պատասխանում է.
-Չի կարելի ասել, թե իրական բանակն ամբողջությամբ լի է բացասական և վատ երևույթներով: Պարզապես հանրության ականջին հասնում են բացասական երևույթներ միայն: Ցավոք սրտի, լրատվությունը՝ ոչ միայն Հայաստանում, այլ ողջ աշխարհում, առաջնահերթություն է տալիս սկանդալային, արտառոց դեպքերին: Եվ պատահական չէ, որ բանակի մասին լավ տեղեկություններ հազվադեպ են հաղորդվում: Երբ քայլում ես փողոցով և հանդիպում մարդկանց, ովքեր շատ ջերմ, ժպիտով, ուրախ զրուցում են միմյանց հետ, ապա ուշադրություն չես էլ դարձնում նրանց վրա: Բայց բավական է մեկը մյուսին ապտակի, կամ մի ավտովթար լինի, և բոլորի ուշադրությունը շեղվում է այդ կողմ: Պետք չէ պարբերաբար ստացվող վատ տեղեկություններից ենթադրել, թե Հայոց բանակում լավ բաներ չկան: Պարզապես դրանք չեն ներկայացվում լրատվամիջոցների կողմից: Դրա համար կան այլ միջոցներ, օրինակ՝ հեռուստասերիալը, կինոն, գիրքը":

Որքանո՞վ է "Բանակում" հեռուստասերիալի սցենարի հեղինակ Անդրանիկ Իսահակյանը փորձում պատկերել բանակում տիրող իրական կյանքը: Ունի՞ նա արդյոք նման հնարավորություն:
-Ես ներկայացնում եմ թե՛ լավը, թե՛ վատը: Իսկ ապագա զինծառայողը թող ինքն ընտրի, թե ինչպես է ուզում ծառայել: Չեմ կարող համաձայնել այն կարծիքի հետ, ըստ որի, բանակում տիրող իրականության մասին միայն վատ լուրեր ենք լսում: Երբ կոշիկը ցավեցնում է ոտքը, մենք չենք ասում. "Ո՜ւխ ինչ լավ ա": Բանակում դժվարություններ տեսած պատանին չի ասի, որ իրեն հաճելի են եղել այդ դժվարությունները` անքուն գիշերները և այլն: Ծառայության պտուղները երևում են հետագա կյանքում, երբ տղան իր ունեցած մեծ փորձառությամբ կարողանում է հաղթահարել իր առջև ծառացած խնդիրները: Ես բանակը ներկայացնում եմ այնպիսին, ինչպիսին կցանկանայի, որ այն լիներ: Ներկայացնում եմ նաև բացասականը և առաջարկում լուծումներ: Չեմ սիրում նատուրալիզմը, իրականությունը ներկայացնում եմ գեղարվեստորեն: Ես ուզում եմ, որ բոլոր հայ տղաները, որոնք պետք է զորակոչվեն բանակ, պարզ գիտակցեն, թե ինչպես է պետք ծառայել և ինչպես չի կարելի",- նշում է Անդրանիկ Իսահակյանը:

Հարցին, թե ի սկզբանե ինչպիսի՞ տարիքային խմբի համար էր նախատեսված "Բանակում" հեռուստասերիալը, և արդյո՞ք սերիալի վարկանիշը պարզելու համար պարբերաբար հարցումներ անցկացվում են, պրոդյուսեր Հ. Սողոյանը պատասխանեց.
-Հարցումներ անում ենք զուտ պարզելու համար, թե ի՞նչ ազդեցություն է գործում հեռուստասերիալը հեռուստադիտողի վրա: Վարկանիշների արդյունքներն ամեն օր ստանում ենք մոնիտորինգային հատուկ ընկերություններից: Բարեբախտաբար, "Բանակում" հեռուստասերիալը Հայաստանի մակարդակով ամենաշատ դիտվող սերիալների առաջին եռյակում է: Բացի այդ, հետադարձ կապ ունենք նաև հեռուստադիտողի հետ` մեր պաշտոնական կայք-էջի միջոցով: Մշտապես ստանում ենք հեռուստադիտողների մեկնաբանությունները, կարծիքներն ու առաջարկները, որոնք, իհարկե, հաշվի ենք առնում: Վերջերս, օրինակ, Հայրենական պատերազմի վետերանների կողմից նամակ-դիտողություն էինք ստացել, որը սիրով հաշվի ենք առնելու":

-Իսկ ի՞նչ է տալիս "Բանակում" հեռուստասերիալը, բացի հետաքրքիր ժամանցից: Կարողացե՞լ է արդյոք այն ծառայել իր հիմնական նպատակին` փոխել բանակի հանդեպ վերաբերմունքը:
-Կարծում եմ` այո: Նպատակն այն է, որ պատանին դրական տրամադրությամբ սկսի վերաբերվել բանակին, և երբ ժամանակը գա` հենց այդպիսի տրամադրությամբ էլ գնա բանակ: Շատ կարևոր է, որ բանակ գնացողը հասկանա, թե ինչ է հայրենասիրությունը, և խորապես գիտակցի իր առաքելությունը",- ասաց հեռուստասերիալի ռեժիսոր Հայկ Կբեյանը:

Հեռուստադիտողներից շատերը նշում են, որ "Բանակում"-ը հետաքրքիր հումորով լի սերիալ է, որի դիտումից հետո կյանքը չի դառնանում, ինչպես "կյանքի մասին" պատմող շատ այլ սերիալներում: Շատերը հերոսների մեջ որոշակի նմանություն են տեսնում ժամանակին իրենց հետ ծառայած ընկերներին: 2009 թվականից նկարահանվել է արդեն 368 սերիա, և ինչպես նշում է "Բանակում" սերիալի ստեղծագործական խումբը, այն կնկարահանվի, քանի դեռ հեռուստադիտողի կողմից կա հետաքրքրություն:

Քրիստինե ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ | Մարտ 12, 2011

"Բանակում" հեռուստասերիալի ստեղծագործական խմբի հետ հանդիպեցինք հենց նկարահանման հրապարակում, որտեղ տիրում էր իսկական բանակային մթնոլորտ...

Մանրամասն

"Բանակում" հեռուստասերիալի ստեղծագործական խմբի հետ հանդիպեցինք հենց նկարահանման հրապարակում, որտեղ տիրում էր իսկական բանակային մթնոլորտ` կարգուկանոնով, կենսուրախ տրամադրությամբ, հումորով և դրական լիցքերով: Ինչպես հայտնի է` ցուցադրումից կարճ ժամանակ անց սերիալը դադարեցվեց: Ապա շարունակվեց: Պարզեցինք, որ նկարահանման սկզբնական շրջանում նկատվել էին զինվորական կարգ ու կանոնին հակասող մի շարք բացթողումներ, որոնք առաջ էին բերել ՀՀ պաշտպանության նախարարության ԶՈՒ սպայակազմի դժգոհությունը: Այդուհետ նկարահանող խումբն սկսեց համագործակցել ՊՆ հետ. ունեն խորհրդականներ, ովքեր մասնակցում են նկարահանումներին` օգնելով իրենց դիտողություններով ու առաջարկներով:

Ռազմիկ Հակոբյանի դերակատար` Արթուր ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
- Ինչպե՞ս եք վերաբերվում ձեր մարմնավորած կերպարին:
- Շատ հետաքրքիր է: Իմ դերը բնավորություն ունի, դա այն է, ինչ երազում է յուրաքանչուր դերասան: Այդպիսի դերը խաղալու համար պետք է վարպետություն ունենալ:
- Ի՞նչ արձագանքներ են լինում, դրսում ձեզ ճանաչո՞ւմ են:
- Հիմնականում լավ են վերաբերվում, այսինքն գնահատում են որպես դերասանի, բայց չափազանց տարբեր է մեծահասակների ու երեխաների վերաբերմունքը: Օրինակ այսպիսի արձագանք եղավ. "Վայ, Հակոբյան, վայ, հեսա տես` ինչ օրն ես ընկնելու, քեզ կբռնեն, ու տես` թե գլխիդ ինչ կգա":


Ավագ ենթասպա Վարդանյանի դերակատար` Տրդատ ՄԱԿԱՐՅԱՆ
- Սերիալի ձևաչափը հնարավորություն տալի՞ս է լիարժեք կերպար ձևավորել:
- Մարդուն միշտ էլ թվում է, թե ավելին կարող էր անել, թեև սերիալի արագության մեջ դժվար է կատարելության հասնել: Սերոժի կերպարը ("Վերվարածները" սերիալից - խմբ.) սերիալային իմ առաջին դերն էր: Եվ կարծում եմ` այստեղ արդեն առաջընթաց կա: Համենայնդեպս կգա ժամանակ, որ սերիալում էլ կկարողանանք լիարժեք կերպար ստեղծել: Համեմատության համար ասեմ, որ մեր թատրոնը 5000 տարվա պատմություն ունի, իսկ սերիալը` 5: Բայց կարելի է ասել` հասել ենք գրեթե նույն մակարդակին:

Սցենարի հեղինակ` Անդրանիկ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ
- Սերիալն ո՞ւմ մտահղացումն էր:
- "Շանթ" հեռուստաընկերության:
- Ի՞նչ փոփոխություններ են սպասվում, նոր զարգացումներ, նոր կերպարներ կլինե՞ն:- Շատ մեծ փոփոխություններ են լինելու: Իմ նպատակն է` բոլոր թույլ, վախկոտ զինվորներին դարձնել ուժեղ, մարտունակ, հայրենասեր: Եվ կուզենայի, որ իրական կյանքում էլ այդպես լիներ:
- Չե՞ք կարծում, որ հայ հրամանատարի կերպարն այնքան էլ տպավորիչ չի ներկայացվում:
- Զորամասի հրամանատարի կերպարը, կարծում եմ, կատարյալ է: Ուժեղ, խելացի, բարոյական բարձր արժանիքների տեր մի մարդ, որը հարկ եղած դեպքում նաև պատժում է: Պատիժը սահմանում է ըստ կանոնադրության` չկիրառելով ծեծ, վիրավորանք, պաշտոնի չարաշահում և այլն: Կարծում եմ` անհրաժեշտ տպավորություն գործելու համար այսքանը բավական է: Նույն զորամասում կա նաև ավագ ենթասպա, որին վստահված է վաշտի ավագի պաշտոնը: Նա իր գործը կատարում է առանց վերապահումների, եթե թերանում էլ է` բացատրելի պատճառներով: Ամենառաջին պատճառն այն է, որ ինքը մարդ է` անկատար:
- Ինչո՞ւ Արցախի պաշտպանության բանակի հետ հարաբերությունների դրվագներ չկան:
- Հարաբերություններ կարող են լինել թե Արցախի ՊԲ-ի, թե Հայաստանի այլ զորամասերի հետ, պարզապես հեռուստասերիալի նկարահանումներն իրականացնելիս միշտ ժամանակային խնդիրներ են ծագում:
- Սերիալը որքա՞ն կշարունակվի, որքան "Շանթի" ղեկավարնե՞րը կցանկանան:
- Կշարունակվի այնքան, որքան թեմայի վերաբերյալ ասելիք կունենանք:

Թոռնիկ Ջամշոյանի դերակատար` Գոռ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ
- Դժվար չէ՞ այդպիսի դերը կերտելը: Ի դեպ որտեղացի՞ եք:
- Վեդիից եմ, արդեն դժվար չէ, սկզբում էր շատ բարդ, քանի որ խոսվածքի կտրուկ փոփոխություն կար:
- Ձեր կերպարը շատ յուրօրինակ է, ոչ միայն խոսվածքը, այլև պահվածքը, մտածելակերպը, շարժուձևը, այնպես, որ սկզբում շատերին թվում էր` իսկապես եզդի եք:
- Ես մարմնավորում եմ եզդի գյուղացու, սարեցու կերպար: Նա հոգով մաքուր է, միամիտ, պարզ, փորձում է խորամանկություններ անել, բայց մեկ է` չի ստացվում, և իրեն մատնում է:
- Ասում են` եզդի մեծահարուստները Ջամշոյանին ջիփ են նվիրել:
- Ջիփը ես եմ գնել` իմ քրտինքով, իմ աշխատանքով: Բայց եզդիների վերաբերմունքն ինձ համար ջիփից ավելին է: Իհարկե դա միանշանակ չէ: Կան մարդիկ, որ չեն ընդունում, բայց նաև կան այնպիսիք, որ ասում են. "Ինչ կա` էդ է, ճիշտ է": Դե հո բոլոր եզդիները բանակում "յախշի" չեն եղել: Ջամշոյանն այն կերպարներից է, որ սիրում է իշխել, բայց չի կարողանում:
-Դուք նաև հրաշալի երգում եք:
- Այո, երգում եմ, տարբեր խմբերում եմ ելույթ ունեցել, մասնակցել եմ տարբեր փառատոների: Երգում եմ նաև հարսանիքներում, դա նորմալ է:
- Մասնագիտական կրթություն ունե՞ք:
- Այո, ավարտել եմ թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտը, ապա` մշակույթի պետական քոլեջը:
- "Բանակում"-ում ձեր առաջի՞ն ծառայությունն է:
- Այո:


Մակարի դերակատար` Վահան ԹՈՎՄԱՍՅԱՆ
- Դերասանական կրթություն չունենալով` ինչպե՞ս հայտնվեցիք այս սերիալում:
- Իմ դպրոցը եղել է Ուրախների և հնարամիտների ակումբը: Բուհն ավարտելուց հետո 2007-ին մեկնեցի զինվորական ծառայության:
- Բանակում ինչպե՞ս էր, ինչպես "Բանակո՞ւմ"-ում:
- Ոչ, իհարկե, ոչ: Նույնիսկ համեմատել չի կարելի: Ծառայությունը շատ ավելի բարդ և լուրջ գործ է, ես կասեի` փորձություն, որ ցանկացած տղամարդ պետք է անցնի` կոփվելու և հասունանալու համար:


Մինասի դերակատար` Արտյոմ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ
- Թվում է` ձեր խաղում դերասանություն չկա, միայն իմպրովիզներ են:
- Դրանք երբեմն լինում են, բայց քիչ, որպեսզի սցենարիստի աշխատանքը դժվար չլինի: Իմպրովիզացիան կարող է սցենարը այլ ուղղությամբ զարգացնել, ուստի դրանից խուսափում ենք: Բոլոր դեպքերում քանի որ "ես երկու դրույքով" գյումրեցի եմ, դա իր ազդեցությունն անպայման ունի կերպարի կերտման վրա:
- Ի՞նչ եք կարծում, սերիալն իսկապե՞ս իր առաքելությունը կկատարի:
- Ականատես եմ եղել, թե ինչպես են բակում տղաները սերիալի կերպարներով խաղում: Մի անգամ երբ խաղի ընթացքում կռիվ ծագեց, տղաներից մեկն ասաց. "Էդպես չի կարելի, սերիալում իրար չեն խփում":

Բեմադրիչ` Հայկ ԿԲԵՅԱՆ
- Հայկ, ո՞րն էր այս թեմայով սերիալ ստեղծելու նպատակը:
- Ի սկզբանե սերիալն ունեցել է մեկ նպատակ` որ մարդիկ սկսեն դրական վերաբերվել բանակին, և բարձրանա նրա հեղինակությունը: Չգիտես ինչու` ներկայացվում, բարձրաձայնվում են միայն բանակի թերությունները, իսկ լավի մասին լռում ենք: Բանակը պատանուն դրական շատ բան է տալիս` կոփվածություն, ընկերներ, նա մեկնելով բանակ` այնտեղից վերադառնում է հասուն, ձևավորված բնավորությամբ երիտասարդ: Ընդ որում նրա դաստիարակության հարցում ընտանիքի բացթողումները բանակը հաջողությամբ լրացնում է: Մեր խնդիրն է` պատանիների շրջանում համակրանք առաջացնել բանակի և զինվորական ծառայության հանդեպ:
- Նախկինում չծառայածին նույնիսկ աղջիկ չէին տալիս: Իսկ հիմա միանգամայն ուրիշ չափանիշներ են: Կարծում եք` "Բանակում" սերիալը կազդի՞ ապագա զինծառայողի մտածելակերպի վրա:
- Հուսով եմ` կազդի: Բացի դրանից` նաև շատ կարևոր է, որ բանակ մեկնողը հասկանա` ինչ են հայրենասիրությունը, անձնազոհությունը և խորապես գիտակցի իր առաքելությունը:
- Իսկ կա՞ն առաջին հուսադրող պտուղները` արձագանքները:
- Ծանոթ բուժաշխատող ունենք, պատմում է, որ "ի՞նչ են ուզում դառնալ" հարցին տղաներն արդեն պատասխանում են` զինվոր, իսկ բակում նրանց սիրելի խաղը "Բանակում"-ն է: Խոսուն օրինակներ չե՞ն:
- Որքանո՞վ է "Բանակում"-ը բանակին համապատասխանում:
- Կարծում եմ` կերպարների առումով համապատասխանում է:
- Իսկ հերոսները հայ զինվորի նկարագրի՞ն:
- Մարդկային էությունը շատ տարբեր է, և մեր "զինվորներն" էլ շատ տարբեր են իրենց խառնվածքով, ձգտումներով, սեփական անձի նկատմամբ պահանջկոտությամբ: Նրանք ունեն ոչ միայն իրենց առանձնահատկությունները, այլև ծննդավայրին բնորոշ կոլորիտային կերպարներ են (Ջամշոյան, Մինաս, Համբարձում և ուրիշներ):
- Դերասաններն սցենարի ստեղծման հարցում մասնակցություն ունե՞ն: Օրինակ զավեշտալի իրավիճակները նկարահանման հրապարակո՞ւմ են ծնվում, թե ամեն ինչ սցենարով է կատարվում:
- Իմպրովիզներ լինում են, բայց կադրում հազվադեպ են ընդգրկվում, այլապես սցենարիստի գործը շատ կբարդանա, նույնիսկ Մխոյի դեպքում, որ հեռուստադիտողին թվում է, թե նա գործուն մասնակցություն է ունենում, իրականում ամենաքիչ իմպրովիզներն են լինում:
- Հետաքրքիր է զորավարժությունների պահը, որ սցենարում նոր զարգացում է: Նպատակը համենայնդեպս հերոսների` զինվորի կյանքով ապրե՞լն է:
- Նախկինում (իննսնական թվականներին) բանակում եղել են տակտիկական զորավարժություններ: Ինչ-ինչ պատճառներով փորձառության այդ կարևոր միջոցառումները հանվել են: Միգուցե սա հնչի որպես հիշեցում և վերականգնվի այդ ավանդույթը, մանավանդ որ ֆինանսական ծախսեր չի պահանջում:


Հեռուստադիտողի սիրելի կերպարներից է նաև Համբարձումը, այնքան, որ նույնիսկ ջահել դերասանի անվան շուրջ լեգենդ են հյուսել` նրան նմանեցնելով շատ սիրելի դերասան Կիմ Երիցյանին. տարածել են` իբր Էմիլ Գալստյանը Երիցյանի թոռնիկն է, հետն էլ մեկնաբանելով` պտուղը ծառից հեռու չի ընկնում: Մենք իհարկե չենք կարող ասել, թե պտուղը ծառին որքան է մոտ ընկել, քանի որ Էմիլի տոհմածառին ծանոթ չենք, բայց վստահաբար կարելի է ասել` ճիշտ է` թոռը չէ, բայց տաղանդաշատ դերասանի գործի արժանի շարունակողն է:

Շոուբիզնես
Հեղինակ` Մարինե ՂԱՐԱԽԱՆՅԱՆ
25.03.2011  

Մեր հյուրն է "Էմփիռեյ" խմբի երաժիշտ, երգահան, "Իքս ֆակտոր" հեռուստանախագծի ժյուրիի անդամ և պրոդյուսեր Գիսանե Պալյանը:

Մանրամասն

Մեր հյուրն է "Էմփիռեյ" խմբի երաժիշտ, երգահան, "Իքս ֆակտոր" հեռուստանախագծի ժյուրիի անդամ և պրոդյուսեր Գիսանե Պալյանը:

Մեր զրույցի սկզբում հետաքրքրվեցի, թե ով է նրան ուղղորդել երաժշտության աշխարհ, արդյոք դա ի՞ր որոշումն է եղել:
— Ծնողներս թեև երաժիշտ չէին, բայց գնահատում էին երաժշտարվեստը: Եվ երբ փոքր հասակից նկատեցին իմ և եղբորս երաժշտական ունակությունները` մեզ ուղարկեցին երաժշտական դպրոց` դաշնամուրի բաժին: Ես հայտնաբերեցի, որ երաժշտությունն ինձ շատ հոգեհարազատ է, սիրով էի հաճախում դասերին, առաջադեմ սաներից էի: Այդ պատճառով դպրոցի ղեկավարությունը ծնողներիս առաջարկեց ինձ տեղափոխել Երևանի Չայկովսկու անվան մասնագիտացված երաժշտական դպրոց: Սակայն հայրս դեմ էր իմ երաժիշտ դառնալուն: Մտածում էր, որ եթե սովորեմ այդ դպրոցում` "պարտադրված" կլինեմ աշխատել հենց այդ ոլորտում, այնինչ հասուն տարիքում գուցե ցանկանայի այլ բնագավառում մասնագիտանալ: Բայց երևի ի սկզբանե որոշված էր, որ կյանքս երաժշտության հետ կապեմ: Դպրոցն ավարտելուց հետո ուսումս շարունակեցի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում, հետո` Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում: Չորրորդ կուրսում ծանոթացա ապագա ամուսնուս` Կարեն Արզումանյանի հետ, նա մասնագիտությամբ բժիշկ լինելով` զբաղվում էր երաժշտությամբ` "Էմփիռեյ" ռոք խմբի կիթառահարն ու կոմպոզիտորն էր: Կարելի է ասել` նրա հիմնական մասնագիտությունը երաժշտությունն է, քանի որ երբևէ բժշկության ոլորտում չի աշխատել: Հենց նա էլ ինձ տարավ ռոք երաժշտության աշխարհ, և ես հասկացա` որքան էլ սիրեմ դասական երաժշտությունը` այն ինձ հնարավորություն չի տալիս հոգուս ելևէջները լիովին արտահայտել: Այնինչ ռոք երաժշտությունը փոքրուց էր ինձ դուր գալիս, պարզապես հնարավորություն չէր եղել երաժշտության այդ ուղղությանն անդրադառնալ:


— Ի՞նչն է ձեզ հրապուրում այդ երաժշտության մեջ:
— Էությամբ հոգեբան եմ և մարդկանց հետ հարաբերվելիս փորձում եմ վերլուծել նրանց արարքները, հոգեկան դրսևորումները, վարքը: Գուցե պատճառն այն է, որ դեռահասության տարիքում զգայուն երեխա լինելով` միշտ հակասությունների մեջ էի մտնում ինքս ինձ և շրջապատի հետ, քանի որ շատ անգամ չէի հանդուրժում մարդկային միօրինակությունը, կեղծավորությունը, ձևականությունը և ինձ համար շատ հետաքրքիր էր, թե ինչն է դրանց պատճառը և թե ինչպես կարելի է այդ հակասությունները կամ հասարակության հետ բախումները հարթել: Եվ այն, ինչ զգում էի, ինչը ընդվզում էր առաջացնում, հետո դուրս էր հորդում բանաստեղծությունների ձևով: Իսկ արդեն ուսանող լինելով և ռոք երաժշտությանն ավելի մոտիկից ծանոթանալով` հասկացա, որ այն հնարավորություն է տալիս ավելի խոր արտահայտել զգացածս:


— Փորձե՞լ եք այլ ոճերում ևս ստեղծագործել:
— Յուրաքանչյուր մարդ իր կոչումն ունի և չպետք է խառնվի ուրիշների գործերին: Ես սիրում եմ ռոք ոճը և երկար մտածելուց հետո եմ եկել այն համոզման, որ դա է իմ կոչումը, հաճույքով եմ ստեղծագործում, դա ինձ համար պարզապես զբաղմունք, աշխատանք չէ: Ի վերջո ռոքը տարբեր ուղղություններ ունի, և ստեղծագործելու հնարավորություններն էլ սահմանափակ չեն: Օրինակ «Էմփիռեյ» խմբի համար դասական ռոքի ոճով իմ գրած ստեղծագործություններն ավելի բովանդակալի են, խորիմաստ բառերով, ինչը գուցե այդ երգերը "դժվարամարս" է դարձնում: Բայց երգեր եմ գրել փոփ-ռոքի ժանրում` ավելի թեթև ու դյուրամարս` մեր էստրադային երգչուհիների` Աննա Խաչատրյանի, Հասմիկ Կարապետյանի, "Հայ սուպերսթար" նախագծի մասնակիցների համար: Ստեղծագործելիս հաշվի եմ առնում կատարողի պատրաստվածությունը, ներաշխարհը, կերպարը, կատարողական արվեստը:


— Մեր օրերում անթիվ-անհամար երգեր են ստեղծվում, որոնցից շատերն ընդամենը մի քանի անգամ հնչելուց հետո մոռացվում են, որևէ հետք չեն թողնում երաժշտության պատմության կամ ունկնդրի հիշողության մեջ: Ո՞րն է երգի "երկարակեցության" գաղտնիքը:
— Ես խնդիր չեմ դնում դարերի համար ապրող երգեր գրել: Յուրաքանչյուր երգի կյանքի տևողությունն ու հաջողությունն այնքան անկանխատեսելի են, որ չարժե նախապես կանխատեսումներ անել: Ինձ համար շատ ավելի կարևոր է հոգ տանել այն մասին, որ իմ գրած երգը լինի իմաստալի, խոսի մարդկանց սրտերի հետ և ամենակարևորը մեղեդային լինի: Այսօր համաշխարհային ժամանակակից, անգամ դասական երաժշտարվեստում միտում կա մեղեդին երկրորդ տեղ մղել: Փոխարենը գերիշխող են խոսքը, ինչպես ռեփ, RNB ոճերում, կամ ռիթմիկ պատկերները: Ինձ համար դրանք անընդունելի են: Խուսափում եմ նաև նոր հովերից, որոնցով լի է ժամանակակից երգարվեստը: Նման երգերը սովորաբար թիթեռնիկի կյանք են ունենում` նորաձևության հետ պատմության գիրկն են անցնում:


— Մեղեդին գրելիս հաշվի առնո՞ւմ եք երաժշտության ազգային առանձնահատկությունները: Ի վերջո համաշխարհային բազմաոճ երաժշտական կաթսայում տարբերվելու համար դա լավագույն միջոցն է:
— Ես ծայրահեղական մարդ չեմ և շատ բաների նայում եմ համամարդկային տեսանկյունից: Այդուհանդերձ կարևորում եմ հայկական երաժշտության գերակա դիրքը մեր երաժշտական կյանքում, իսկ վերջին տարիներին, երբ օտարամոլությամբ ենք տարվել, դա սուր բնույթ է կրում: Ցավով եմ տեսնում, թե ինչ է կատարվում հայկական էստրադայում, երբ օտարի, հաճախ մեր իսկ թշնամու երաժշտությունը մատուցվում է իբրև հայկական: Ես ամբողջ էությամբ ընդդիմանում եմ դրան: Գոյություն ունեն հայկական լադեր, որոնք որևէ առնչություն չունեն մեր շատ երգիչների մատուցած մուղամների հետ: Դա ազդակ դարձավ, որ երգերը գրելիս կարևորեմ հայկական տարրերի անհրաժեշտությունը: Եվ "Որոգայթ" սերիալի համար գրած երգում դա զգացվում է: Սա համահայկական խնդիր է, և բոլորս պետք է ուղիներ փնտրենք մեր ազգային երաժշտությունը վերագտնելու համար: Առաջին հերթին պետք է պայքարել սխալ քարոզչության դեմ, որպեսզի օտարի արվեստը հայկականի փոխարեն չհրամցվի սերունդներին: Այնուհետև հարկավոր է քայլեր ձեռնարկել հայկական զտարյուն արվեստը տարածելու համար: "Էմփիռեյ" խմբի անդամների հետ ծրագիր ենք մշակել` հայկական ազգային երգերը դասական ռոք ոճի հետ զուգակցելով ներկայացնել հասարակությանը` հնարավորություն ընձեռելով անգամ ռոք լսելիս ծանոթանալ պապերի երգերին: Բայց հայկական երաժշտության քարոզչությունը պետք է սկսել դպրոցներից, եթե ոչ` ավելի վաղ տարիքից: Միայն թե այդ քարոզչությունը հարկավոր է ճիշտ անել: Եթե հենց սկզբից երաժշտական կրթություն չունեցող մարդուն դասական բարդ ստեղծագործություններ մատուցես` նա դա չի ընկալի և նրա ականջն "անտարբեր" կմնա այդ երաժշտության հանդեպ: Նույնը և այս դեպքում` հայկական երաժշտությանը "ծանոթացումը" անհասանելի ստեղծագործություններից սկսելը որևէ արդյունք չի տա: Դա նույն է, եթե նորածին երեխային ոստրեով կերակրես: Եվ շատ խելամիտ կլինի այդ գործը սկսել Կոմիտասի մշակումներից: Ի դեպ, "Շանթ" հեռուստաընկերության էկրանապահներից (զաստավկաներից) մի քանիսում, որոնց երաժշտական ձևավորման հեղինակները ես և ամուսինս ենք, օգտագործվել են հատվածներ Կոմիտասի կամ հայկական ժողովրդական այլ երգերից: Իսկ "Շանթ" հեռուստաընկերության և մեր համատեղ նախաձեռնությամբ նույն հեռուստատեսության եթերով հաղորդվող եղանակի տեսությունը սկսել է ներկայացվել Կոմիտասի "Չինար ես" երգի ուղեկցությամբ: Գուցե շատերը չիմանան, որ մեղեդին կոմիտասյան մշակումներից է, բայց այն կամրագրվի հեռուստադիտողի հիշողության մեջ և անպայման կազդի նրա երաժշտական ճաշակի վրա:


— Իսկ ո՞րն է "Իքս ֆակտոր" հեռուստանախագծի առաքելությունը, այն ազգային արժեքներ դաստիարակելու նպատակ ունի՞:
—"Շանթ" հեռուստաընկերությունն այլ նախագծեր ունի` ազգային երաժշտության քարոզման համար, ինչպիսին օրինակ "Ժողովրդական երգիչն" է: Իսկ "Իքս ֆակտորի" կամ "Հայ սուպերսթարի" նպատակը երաժշտական բարձր ճաշակ ձևավորելն է` ժամանակակից և դասական գործերի որակյալ մատուցմամբ: Ի դեպ "Իքս ֆակտորի" հերթական համերգներից մեկի մասնակիցները կկատարեն Կոմիտասի ստեղծագործությունները` որպես համաշխարհային դասական երաժշտության լավագույն ստեղծագործություններ:


— Դժվար չէ՞ երաժշտական կրթություն չստացած երգիչների հետ աշխատելը:
—"Իքս ֆակտորում" աշխատելն ավելի հեշտ է, քան "Սուպերսթարում" էր, քանի որ այնտեղ գալա համերգին անցնում էին 12 մասնակից, և բոլորի հետ միայն ես էի աշխատում: Իսկ "Իքս ֆակտորում" մասնակիցները հավասարապես բաշխվում են չորս պրոդյուսերների` ժյուրիի անդամների միջև, և յուրաքանչյուրս աշխատում ենք երեք հոգու հետ: Ինչ վերաբերում է երաժշտական կրթություն չունենալուն` իհարկե դա բարդություններ առաջացնում է: Բայց ինձ համար ավելի կարևոր են մարդկային որակները: Եթե մասնակիցն աշխատասեր է` ամեն ինչի կհասնի: Ի վերջո մենք ընտրում ենք շնորհալիներին, ովքեր կարող են ջանասիրության շնորհիվ հաջողությունների հասնել:


— Ժյուրիի անդամների միջև մրցակցությունը չի՞ վնասում անձնական, ընկերական հարաբերություններին:
— Ինքս մրցակցության զգացումով չեմ առաջնորդվում և ընդհանրապես համարում եմ, որ արվեստի բնագավառում չի կարելի մրցել, դա վազքուղի չէ, որպեսզի փորձես առաջինը վերջնագծին հասնել: Արվեստում ամենակարևորը որակյալ "արտադրանք" տալն է: Ինձ համար առաջնայինը տպավորիչ համար ներկայացնելն է, մասնակցի` բարձր մակարդակով ելույթ ունենալը` առանց մտածելու մյուսներին "պարտության մատնելու" մասին:


— Որքան մասնակիցները քչանում են` այնքան դժվարանում է ընտրություն կատարելը, քանի որ լավագույններն են մնում: Եղե՞լ են դեպքեր, երբ ցավել եք մասնակցի` նախագծից դուրս մնալու համար, նրան հեռացնելը համարել եք անարդար որոշում:
— Երբ նախագծից հեռացրին Եվա Սուջյանին` ցնցվեցի, քանի որ նա ուժեղագույններից էր, կային մասնակիցներ, ովքեր նրանից թույլ էին, սակայն մնացին նախագծում: Ինձ համար ընտրության առաջին չափանիշը օբյեկտիվությունն է, որով առաջնորդվել եմ երգիչներին հեռացնելիս կամ նախագծում թողնելիս, անկախ նրանից` ե՞ս եմ նրա պրոդյուսերը, թե ժյուրիի մյուս անդամները: Մենք պրոֆեսիոնալ ժյուրի ենք և նշանակված ենք ունկնդրին ուղղություն ցույց տալու համար: Իսկ համերգային ծրագրում ուժեղ մասնակցին կորցնելը նշանակում է, որ հաղորդման նշաձողը մեկ աստիճանով իջնում է: Եթե տասը մասնակցի մեջ կան երկու, երեք ուժեղ մասնակից` մյուս յոթ-ութը պետք է փորձեն հասնել նրանց մակարդակին: Իսկ եթե ուժեղ մասնակիցն է դուրս գալիս` նշաձողն իջնում է: Դա պատահեց Եվայի դեպքում: Ինձ մի քիչ զարմացրեց գործընկերներիս վերաբերմունքը, նրանց գնահատականը, ըստ որի եթե Եվան որևէ հայտնի ստեղծագործությամբ հանդես գար` վտանգավոր գոտում չէր հայտնվի: Այնինչ նա բեմ ելավ իր գրած երգով, որը փաստորեն իր համար շահեկան չեղավ: Ես էլ էի կարծում, որ լավ կլիներ, եթե նա հայտնի ստեղծագործություն կատարեր: Բայց նա ցույց տվեց, որ երգելուց բացի նաև ստեղծագործում է, և ժյուրիի անդամները դա պետք է հաշվի առնեին:


— Նույն մասնագիտությունն ունեցող և գրեթե նույն աշխատանքով զբաղվող մարդկանց, առավել ևս ամուսինների համար մի հարկի տակ հաշտ ու համերաշխ ապրելը դժվար չէ՞:
— Սովորաբար դժվար է, բայց մեր դեպքում ճիշտ հակառակն է, մենք փոխլրացնում ենք իրար: Կարենը գործնական երաժիշտ է, 1994 թվականից նվագում է "Էմփիռեյ" խմբում և համերգային ելույթների մեծ փորձ ունի: Ես ավելի տեսական երաժիշտ եմ, կոնսերվատորիայում սովորելու տարիներին ավելի շատ գիտելիքներ եմ ձեռք բերել, մինչ ամուսինս արդեն բեմ էր ելնում և նվագում հանդիսատեսի առաջ: Եվ այժմ ես նրան օգնում եմ տեսական հարցերում, նա ինձ` գործնական: Երկուսս էլ երաժշտություն ենք գրում, երգերի խոսքերը հիմնականում ես եմ գրում, բայց գաղափարները, մտքերը միասին քննարկում ենք, միմյանց խորհուրդներ տալիս, դիտարկումներ անում: Մենք երբեք աշխատանքային խնդիրներ, վեճեր չենք ունենում, միայն` առողջ քննարկումներ: Իսկ եթե եղել են տեսակետների բախումներ, ապա շատ հազվադեպ և չեն ազդել մեր փոխհարաբերությունների վրա:


— Սովորաբար ընտանիք կազմելով` հայ կինը ժամանակ չի ունենում ստեղծագործական, հասարակական կյանքով ապրելու, քանի որ կենցաղը կլանում է նրա թե ժամանակը, թե էներգիան: Բայց դա կարծես թե ձեզ չի վերաբերում:
— Իրոք շատ դժվար է ընտանիքը և ստեղծագործական աշխատանքը համատեղելը: Բայց կարգապահ ու նպատակասլաց մարդ լինելով, ինչպես նաև փորձելով կյանքից հնարավորինս շատ բան վերցնել` կարողանում եմ օրս այնպես կազմակերպել, որ յուրաքանչյուր րոպեն արդյունավետ օգտագործվի: Եվ կյանքի փորձը ցույց է տվել` որքան շատ անելիք եմ ունենում, այնքան ավելին եմ հասցնում անել: Իսկ եթե ամբողջ օրվա ընթացքում մեկ գործ եմ ունենում` սովորաբար դա էլ չեմ հասցնում: Այդքան զբաղվածությամբ հանդերձ թե ես, թե ամուսինս աշխատում ենք աչքաթող չանել երեխաների դաստիարակությունը: Երեկոյան միշտ ձգտում եմ տանը լինել, որպեսզի հինգերորդ դասարանի դստերս օգնեմ, քանի որ կրթական ծրագրերն այնքան են բարդացել` հաճախ երեխաները դժվարանում են դասերն ինքնուրույն սովորել:


— Այսօր հայկական ընտանիքներում երրորդ երեխան ունենալն իսկական հերոսություն է, որովհետև նույնիսկ երկրորդ երեխայի առկայությունը մեծ դժվարություններ է առաջացնում: Այնինչ ձեր ընտանիքը շուտով կհամալրվի երրորդ զավակով, ու կարծում եմ, որ այդ բարի «սովորույթը» ընդօրինակելի կլինի:
— Միշտ մտածել եմ ընտանիք կազմելուց հետո շատ երեխաներ ունենալու մասին: Մեր ընտանիքում երկու երեխա ենք եղել` ես և եղբայրս և ինձ երկուսից ավելի երեխայի առկայությունն արդեն անսովոր է թվացել, բայց դա չի վախեցրել ինձ: Ընդհանրապես յուրաքանչյուր երեխայի դաստիարակությունը որոշակի դժվարություններ է առաջացնում, բայց ես և ամուսինս փորձում ենք դրանց վերաբերվել որպես ժամանակավոր երևույթի և ուշադրությունը սևեռել մնայուն արժեքների վրա, ինչպիսին են փոքրիկները: Այնինչ եթե ժամանակը բաց թողնես` հետագայում, արդեն մեծ տարիքում զավակներ ունենալու հնարավորություն կարող է այլևս չտրվել: Մեզ համար երեխաներից ավելի լավ բան չկա, ուստի բոլոր դժվարությունները հաղթահարելի են:


— Դուք գո՞հ եք այն ամենից, ինչը ձեզ տրվել է:
— Կյանքիս ամենամեծ պարգևներն իմ լույս աշխարհ գալն է, ամուսնուս հետ ծանոթանալը և երեխաներիս ծնունդը: Քանի որ ես նյութապաշտ մարդ չեմ, նյութական արժեքներն ինձ չեն կարող երջանկացնել: Բայց այսօր ինձ շատ է մտահոգում այն հանգամանքը, որ մարդիկ անտարբեր են դարձել, անհանդուրժող են, չար, ցավ եմ ապրում, որ շուրջս անարդարությունն են իշխում, կեղծիքը, հիվանդությունները: Շատ կուզենայի, որ մարդիկ վերափոխվեին, վերստին ուշադիր դառնային միմյանց և Երկիր մոլորակի հանդեպ:

Հեղինակ` Թագուհի ԱՍԼԱՆՅԱՆ   

Ժամանակին տարածված կաբելային հեռուստաստուդիա հիմնելու կոմերցիոն գաղափարը ոչ միայն եթերայինի վերափոխվեց, այլև զարմանալի տոկունությամբ ծնունդ տվեց "Շանթին", նրանցից մեկի` ԱՐԹՈՒՐ ԵԶԵԿՅԱՆԻ անձնական նախաձեռնությամբ։

Մանրամասն

Երեք գործընկերներով 88-ի երկրաշարժից ավերակված Գյումրիում անհեռանկար 90-ականներին "Ցայգ"-ը ստեղծելիս հստակ պատկերացում անգամ չունեին, թե ինչ է հեռուստատեսությունը։ Ժամանակին տարածված կաբելային հեռուստաստուդիա հիմնելու կոմերցիոն գաղափարը ոչ միայն եթերայինի վերափոխվեց, այլև զարմանալի տոկունությամբ ծնունդ տվեց "Շանթին", նրանցից մեկի` ԱՐԹՈՒՐ ԵԶԵԿՅԱՆԻ անձնական նախաձեռնությամբ։ Առաջին հեռարձակումից անցել է 15 տարի։ Հայաստանի առաջատար հեռուստաընկերություններից մեկի հիմնադիր նախագահը մեր ընթերցողի հետ կիսում է "Շանթի" կայացման դժվարին երթուղու հենակետային փուլերի ու ներկայիս գունեղացող առօրյայի շուրջ իր մտորումները։
ԿԵՍԳԻՇԵՐԱՅԻՆ "ՀՈՐԻԶՈՆԸ"


-Կաբելային հեռուստաստուդիա ստեղծելու անորոշ գաղափարը գործնականում ծնունդ տվեց Հայաստանի առաջին մասնավոր հեռուստաընկերություններից մեկին, որի լսարանն օր օրի ընդարձակվում է։ Փաստորեն, Ձեր հետապնդած կոմերցիոն ակնկալիքները լիովին արդարացան։
-Հիմա` այո։ Այն ժամանակ, տնտեսական իմաստով, այնպիսի ռիսկային գործունեություն էինք նախաձեռնել, քաղաքի մի ծայրից մյուսը գնալու փոխադրամիջոց անգամ չունեցող կաթվածահար Գյումրիում, որը խելամիտ չէր թվում։ Համակողմանի ճգնաժամը ճեղքելու ջանադրությամբ փորձում էինք, նախ և առաջ, տեղեկատվական քաղցը հագեցնել։ Էլեկտրամատակարարումը հիմնականում կեսգիշերից էր լինում։ Օրվա ընթացքում հաջողեցնում էինք եղած նյութերը հավաքել-մոնտաժել և այդ ժամին հեռարձակել "Հորիզոնի" թողարկումները։ Մեկնարկելով 94-ին "Ցայգի" հետ նույն ալիքի վրա որպես զուտ լրատվական ծրագիր` 95-ից սկսեցինք մոտ 6-ժամյա լիարժեք ծրագրով հանդես գալ։ Թողարկեցինք մեր շաբաթաթերթը, որը մինչև 99-ը բավականին հաջողություն ունեցավ` 1-2 տարի փոխհատուցելով հեռուստաընկերության նյութական վնասները։ 2001-ին մի քանի համար Երևանում հրատարակեցինք։ 97-ից թողարկվող երգիծական սքեթչների մեր ժողովածուները տարածում գտան աշխարհասփյուռ հայության շրջանում։ 98-ին "Ռադիո Շանթը" ստեղծեցինք, որը հիմա միայն Գյումրիում է հեռարձակվում։ Երևան տեղափոխվելով, փառք Աստծո, չզոհաբերեցինք Գյումրին։ "ՄԵԶ ԸՆԿԱԼՈՒՄ ԵՆ ՈՐՊԵՍ ԱԶԳԱՅԻՆ ԴԻՄԱԳԻԾ ՈՒՆԵՑՈՂ ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ ՀԵՌՈՒՍՏԱԸՆԿԵՐՈՒԹՅՈՒՆ"


-Որքան էլ ապաքաղաքականացված լինեք, որպես բազմահազար հեռուստալսարանի պարագլուխ, կոնկրետ գաղափարախոսության պիտի հարեք։
-Մեզ ընկալում են որպես ազգային դիմագիծ ունեցող ժամանակակից հեռուստաընկերություն։ Չբացառելով այլ ծագում ունեցող տեսանյութերը` աշխատում ենք սեփական ծրագրերով մյուսներից տարբերվել։


-Հայկական հեռուստաընկերություններում նոր նախագծերն արդյոք չե՞ն ծնվում ռուսականներին հառված հայացքով։
-Կարող է պարադոքս թվալ, բայց ռուսականներն իրենք սեփական մտահղացմամբ հազվագյուտ ծրագրեր ունեն։


-Արևմուտքի՞ց են ընդօրինակում։
-Միանշանակ։ Բարեբախտաբար, մենք ինքներս ժամանակին գլխի ընկանք և առաջինը ձեռք բերեցինք "Ո՞վ է ուզում դառնալ միլիոնատեր" ինտելեկտուալ հեռուստախաղի իրավունքը։ Հայաստանի հեռուստաշուկայում այդ պահից, 2003-2004 թթ., նոր դարաշրջան սկսվեց։ Իրար հետևից մի շարք միջազգային ծրագրեր ներմուծվեցին. "Սուպերսթար", "Տասի ուժը", "Բաժանորդը հասանելի է", "Թաքնված տաղանդ"...


-Մեծամասնության տպավորությամբ` ամենահաջողվածը "Ժողովրդական երգիչն" է. տաղանդներ հայտնաբերելու, հայ ժողովրդական երգարվեստում սերնդափոխության բացը լրացնելու առումով։
-Ստացված անսպասելի արդյունքից ոգևորված` գտանք հայտնի ու նոր կայացող ժողովրդական երգիչներին միշտ ասպարեզում պահելու լավագույն ձևը` "Հիթ շքերթը", որը մինչ այդ ընդունելի էր համարվում միայն ժամանակակից երաժշտության համար։ "Ժողովրդական տասնյակով" կարելի կլինի կենդանի նվագախմբով մատուցել մասնագիտական պահանջները բավարարող կատարումները` հեռուստադիտողների արձագանքներով ընտրելով տարվա լավագույններին։


-Մեր օրերում անարդարացիորեն հետին պլան է մղվել դասական երաժշտարվեստը, մշակույթն առհասարակ։ Չե՞ք մտածում "Շանթի" եթերից պրոպագանդել այն։
-Իհարկե, դա կարևոր է, բայց միջազգային պրակտիկան ցույց է տալիս, որ մասնավոր հեռուստաընկերությունները չեն կարող իրենց թույլ տալ ներկայումս ոչ շահութաբեր այդ ծրագրերի պարբերական իրականացմամբ անընդմեջ բարեգործություն անել։ Լսարանն է շատ փոքր։ Ամենուր կան պետական և պետության դոտացիաներով գործող հանրային հեռուստաընկերություններ։ Սրանց առաքելությունը հենց դա պիտի լինի։


-Ովքե՞ր են պատասխանատու եթերի բովանդակության համար։
-Կա պրոդյուսերական և վարչական ժողով, որը քննարկում է նախագծերը, դրանց իրականացման խնդիրները։ Բացի ամենքի համար սահմանված կանոնակարգից` հետևում ենք կոնկրետ "Շանթի" "ներքին շրջաբերականին"։ Բացառում ենք սուտը, կեղծիքը, հայկական արժեքները ոտնահարող ցանկացած նյութ, մինչև իսկ` տեսարան։ "ՍԵՐԻԱԼԸ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՀԵՌՈՒՍՏԱԷԿՐԱՆԻ ԼԻԱՐԺԵՔ ԲԱՂԿԱՑՈՒՑԻՉՆ Է"


-Օրերս կայացավ "Շանթի" նոր` "Բանակում" հեռուստասերիալի շնորհանդեսը։ Ե՞րբ արտադրեցիք առաջին ֆիլմը։
-Առաջին փաստագրականը 95-ին արեցինք։ Դրան հետևեցին նորերը, որոնք մինչև երևանյան հեռարձակումը բացառապես երկրաշարժի թեման էին արծարծում։ Արցախյան ազատամարտիկներին 1-2 ֆիլմ նվիրեցինք։ Կոմերցիոն առումով փաստագրականները ոչ միշտ են շահութաբեր, չնայած ես դրանց եմ տալիս նախապատվությունը։ Ցավոք, մեր այս ֆիլմերը ռուսականների մասշտաբները չեն կարող ունենալ։ Արբանյակային հեռարձակմանն անցնելով, հիմա, ճիշտ է, հասանելի ենք գրեթե բոլոր մարզերում, բայց երկու միլիոնանոց հեռուստալսարանը, բնականաբար, չի կարող ընձեռել 150 միլիոնանոցի հնարավորությունները։ Այդուհանդերձ, 2005-ին ձեռնարկեցինք առաջին հայկական հեռուստասերիալը` "Վերվարածները", որի լսարանի բաժինը 50 տոկոսից չի իջնում մինչ օրս։


-Երբ դրանից առանձնացավ "Որոգայթը", առաջացրած մեծ հետաքրքրությանը զուգահեռ, հատկապես գիրք չկարդացող, սովորելու ցանկությունից չտոչորվող ու դասական արվեստից մղոններով հեռացած մատաղ սերնդի մեջ սկսեց արմատավորվել օրինակելի "օրենքով գողերի" պաշտամունքը։ Դա չի՞ հակասում "Շանթի" որդեգրած "ներքին շրջաբերականին"։
-Կարծում եմ` մրցակցային որոշակի շրջանակների ջանադրությամբ ի սկզբանե գլխիվայր ընդունվեցին կիսահանցագործ-կիսատնտեսական կառույցներում հայտնված, հանցավոր միջավայրում մարդկանց որոշակի լավ հատկանիշները պահպանած գլխավոր կինոհերոսներից ոմանք, որոնք "ռոմանտիզացված գողականներ" որակվեցին։ Դուք, փաստորեն, կրկնում եք նրանց տարածած կարծիքը։


-Քավ լիցի։ Պատահաբար, երբ հեռուստալրատվությանն էի հետևում, ապշահար եղա, երբ լրագրողի հարցին` "բալիկ ջան, որ մեծանաս, ո՞ւմ կուզես նմանվել", դպրոցական պատանիներից մեկը պատասխանեց` Գոքորին կամ Գարիկին։ Ծաղկաձորյան մնջախաղային փառատոնի օրերին մի կին մոտեցավ Հարություն Մովսիսյանին, ում հետ զրուցում էի, և իր ոգևորությունը հայտնեց. "Ձեր Հովիկն իմ տղայի, բոլորիս կուռքն է"։ Շատերից եմ համանման կարծիքներ լսել։
-Փորձենք համատեղել Գոքորի կամ Հովիկի կերպարները խորհրդայինից մինչև հոլիվուդյանները եղած հանրահայտ հերոսների հետ, որոնցով մեզ կերակրում-դաստիարակում էին` Զորո, Ռոբին Հուդ, Կամո կամ բոլշևիկյան հարյուրավոր այլ հերոսներ. զե՞րծ էին արյունից, բռնությունից...


-Գաղափարի հավատավորներ էին նրանք, թույլերի ու անօգնականների պաշտպան` նույն բռնության վտանգից չապահովագրված, զոհ` հաճախ գիտակցված։
-Էական տարբերություն չկա ներկայիս ու այն ժամանակների բռնության տեսարանների միջև։ Երեխաներն ուզում են նմանվել Հովոյին, որովհետև նա ընկերասեր է, հավատարիմ, ուժեղ, մտերիմներին ոչ մի պարագայում չի դավաճանում։ Ընկերոջն օգնելու պատճառով է ներքաշվել հանցավոր միջավայր, որից դուրս սպրդելն անհնար է գրեթե։ Մի՞թե այդպես չէ կյանքում։ Փորձեք հիշել, թե որքան կիսաօրենքով գողեր կամ կիսահեղինակություններ, թեկուզ մեր նոր պետության համար, ինչեր արեցին` մնալով ստվերներ, դառնալով լեգենդներ ժողովրդի համար։ Ես հեռու եմ "օրենքով գողերին" գունազարդելուց, բայց մեր իրականության մեջ, ցավոք, սկսեցին տեղ գրավել հենց այդպիսի ուժեղ հեղինակությունները։ Մարդիկ, ովքեր հուսալի են ինչ-ինչ հարցեր լուծելիս։ Ի դեպ, նրանք հայտնվեցին խորհրդային պետության "թեթև ձեռքով"` կալանավայրերում կարգուկանոն հաստատելու համար, ինչը ոչ մի կերպ չէր հաջողվում միլիցիային։ Բարձրագույն իշխանությունների հովանավորած այդ "օրենքով գողերի" սերունդներն այսօր էլ կան։ Պարզապես այդ թեման միշտ փակ է եղել։ Դեմագոգիա է, երբ ասում են, իբր, մեր ֆիլմում առաջին անգամ են տեսնում այդպիսի կերպարներ։ "Շանթին" տված հարցազրույցում արվեստաբան, ակադեմիկոս Հենրիկ Հովհաննիսյանը "դեմագոգիա" կոչեց այդ դիրքորոշումը։ "Կնքահայրը" ամբողջ աշխարհում քննարկման թեմա էր ժամանակին, և որևէ մեկը վատ բան չտեսավ դրական ու բացասական մարդկային գծերով մարմնավորված հերոսի համակրելիության մեջ։ Եվ "Որոգայթի" մեծ հաջողությունը ոչ թե կրիմինալ սյուժեի մեջ է, սա մոլորություն է, այլ հետաքրքիր պատմություն լինելու։ Եթե ուշադրություն դարձնեք "Որոգայթի" լեզվին, տեսարաններին ու համեմատեք մյուս սերիալների հետ, անմիջապես կնկատեք շահեկան տարբերությունը։ Որևէ հայհոյանք, լկտի տեսարան, ցինիկ արտահայտություն չկա։ Ինքնագովություն չհամարեք, եթե ասեմ, որ "Որոգայթի" կամ "Վերվարածների" որակ ապահովելու համար այլ սերիալներ շատ մեծ ճիգեր ու ջանքեր գործադրեցին։ Եվ այսօր նկատելի է ընդհանուր որակական աճը։ Ո՛չ մշակույթին ծառայելու նպատակով, այլ մասնագիտական մրցակցային նախանձախնդրությամբ։ Սերիալը համաշխարհային հեռուստաէկրանի լիարժեք բաղկացուցիչն է։ Եվ լավ է, որ մենք մերն ունեցանք` մերձենալով ռուսականների միջին որակին։ Սա արդեն սխրանք է։ Երբևէ չեմ հավակնել մեր արածը արվեստի գործ ներկայացնել։ Որևէ ծրագիր իրականացնելիս մտածում ենք ռեյտինգի, ապա շահույթի մասին` համադրելով պետական կամ ազգային արժեքներին։ Եթե այն հաջողվում է որպես կոմերցիոն և ազգանպաստ ակցիա, դա լավագույն արդյունքն է։ Եթե սա երբևէ մշակութային նշաձողի հասցնի, շատ ուրախ կլինեմ։ Ամերիկյան սերիալները, օրինակ, հոլիվուդյան ֆիլմերին չեն զիջում իրենց որակով, բայց նրանք հզոր կինոարտադրություն ունեն։ "ՍԵՐԻԱԼԸ ԹԱՏԵՐԱԿԱՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՄԱՆ ԱՎԵԼԻ ԳՐԱՎԻՉ ՀԵՌՈՒՍՏԱՄՈԴԵԼՆ Է":


-Կարո՞ղ է "Շանթը" ունենալ իր հեռուստաթատրոնը։ Ձեր սերիալներում հավաքված դերասանական ներուժը բարեհաջող ընթացք կտա այդ ծրագրի իրագործմանը։
-Սերիալը թատերական ներկայացման ավելի գրավիչ, ժամանակակից հեռուստամոդելն է։ Հեռուստաթատրոնն այսօր ինքնանպատակ կլինի, չարդարացված։


-Չեմ կարծում։ Մեկ կուռ ներկայացմամբ կարելի է շատ ավելի դինամիկ մատուցել սերիալի սյուժետային զարգացումը, առանց անհարկի և ձանձրալի երկարաձգման։ Նույնն ավելի գունեղ կարելի է խտացնել 2-3 ժամանոց գեղարվեստական ֆիլմում։ Ժամանցային լինելուց զատ, դրանք մշակութային մնայուն արժեք ձեռք կբերեն։
-Լավ կլիներ, եթե մենք Հոլիվուդից ավելի խոշոր կինոարտադրություն ունենայինք, նկարահանեինք ամենաթանկարժեք գերժամանակակից միջոցներով, մասնագիտական շուկան էլ հագեցած լիներ։ Մի քանի տարի առաջ անհնար էր թվում սերիալի իրագործումը, գեղարվեստական ֆիլմերն` ուտոպիա։ Հիմա վերջիններիս փորձերն էլ են արվում։ Մեր կինոարտադրանքի ներկայիս որակը մեզ էլ լիովին չի գոհացնում։ "Մշակույթ" հասկացությունն Արևմուտքում չի շահարկվում։ Ստեղծվում են տարբեր որակի բազմաթիվ գործեր, որոնցից ամենահաջողվածները մասսայական ճանաչում են գտնում, արժանանում բարձր մասնագիտական գնահատականի։ "Տիտանիկ"», կոմերցիոն լինելով, մշակո՞ւյթ է։ Մեզ մոտ սեփական քրտինքն ու երևակայությունը խնայողները, պետական գանձարանի գրոշներով կերակրվելով, իրենց արածը մշակույթին են վերագրում։ Ինչո՞ւ թատրոններում 50-60 տարի "Մակբեթ" կարելի է բեմադրել ու դրա անունը "մշակույթ" դնել` անկախ նրանից, թե ինչ ձևով ու որակով են խաղում։ Նույն դերասանը շատ ավելի լավ է խաղում սերիալում, բայց դա էժանագին է համարվում։


-Դերասանական խաղով չէ, որ արժեզրկվում են սերիալները, չնայած խմբում պատահական մարդիկ էլ կան։ Սցենարիստների, ռեժիսորների, օպերատորների ցածր պրոֆեսիոնալիզմն է հանգեցնում գեղարվեստորեն էժանագին արդյունքի։ Դերասանները հաճախ խաղալու նյութ չունեն, պարզապես իրենց փորձառությամբ այս կամ այն կերպ լցնում են կերպարային պարապը։ Իսկ "Մակբեթ" միշտ էլ կարելի է բեմադրել։
-Ես չեմ նսեմացնում դասական մշակույթը։ Փառք ու պատիվ «Մակբեթ» գրողին, մյուս դասականներին։ Նկատի ունեի, որ այժմ դասականներին ձեռք մեկնողներից շատերը նոր բարձր արժեք չեն ստեղծում դրան հարիր, պարզապես պետությունից փող են կորզում առանց լրջորեն քրտնելու, ինչպես հեռուստաընկերությունները։ Եթե իրենց մասնագիտական փորձառությամբ ու խղճի մտոք, տաժանակիր աշխատանքով ժամանակին համընթաց քայլեին, այսօր ասպարեզը չէին տնօրինի ոչ մասնագետները կամ միջակությունները։

Զրուցեց Նվարդ ԱՍԱՏՐՅԱՆԸ

Հայաստանում և նրա սահմաններից դուրս մեծ ժողովրդականություն վայելող "ՇԱՆԹ" հեռուստաընկերությունը ստեղծվել է 1994թ. Գյումրիում` սոցիալական լարվածության և լրատվական սուր քաղցի ժամանակաշրջանում:

Մանրամասն

Վեց ամսվա համառ և տքնաջան աշխատանք, անքուն գիշերներ, պայքար և հուզմունք, որ ամեն մրցույթից հետո կարող ես դուրս մնալ...

Մանրամասն

Վեց ամսվա համառ և տքնաջան աշխատանք, անքուն գիշերներ, պայքար և հուզմունք, որ ամեն մրցույթից հետո կարող ես դուրս մնալ: Ահա թե 27-ամյա Վրեժ Կիրակոսյանն ինչ գնով վաստակեց հաղթանակը` "Շանթ" հեռուստատեսությամբ հեռարձակված X-Factor նախագծում: Վրեժի հաղթանակը շատերի համար անակնկալ չէր, քանի որ նախագծում մասնակցելու ընթացքում նա հասցրել էր դասական երգերի անզուգական կատարումներով գրավել հայ հանդիսականի սիրտը և ապացուցել, որ մեր հանրությունը ծարավի է բարձրաճաշակ երաժշտության, միայն թե այն հարկավոր է ճիշտ ձևաչափով մատուցել: Մեր զրուցակիցն է շաբաթվա հերոսը` Վրեժ ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆԸ:


- Ելույթներիցդ ու հնչեղ ձայնիցդ դատելով` կարելի է մտածել, որ երկար ժամանակ երգով ես ապրել: Մինչև "Շանթ" հեռուստատեսության X - Factor նախագծին մասնակցելը երբևէ փորձե՞լ ես հանդիսատեսի համար երգել:
- 5-6 տարեկանից եմ սկսել երգել` մանկապարտեզում, հետո դպրոցում կազմակերպված հանդեսներին ու միջոցառումներին: Ի դեպ երգելու շնորհը, ձայնային տվյալները ժառանգաբար փոխանցվել են հորական պապիցս: Հայրս ևս զուրկ չի եղել երգելու տաղանդից, թեև երաժշտական կրթություն չուներ. մասնագիտությամբ մաթեմատիկոս էր: Ընտանեկան խնջույքների ժամանակ նա ռոմանսներ, ժողովրդական երգեր էր կատարում: Նրա երգացանկը բավական ընդգրկուն է եղել: Դպրոցական տարիներին հաճախել եմ իմ ծննդավայր Կաթնաղբյուրի մշակույթի տան`ժողովրդական երգի ու պարի խմբակ, որի կազմում էլ մասնակցել եմ գյուղի, հետո շրջանային միջոցառումներին: Բայց երբևէ չեմ մտածել երգիչ դառնալու մասին: Մեր գերդաստանում գրեթե բոլորը շատ "լուրջ" մասնագիտություններ ունեն` մաթեմատիկոս, իրավաբան, քիմիկոս, տնտեսագետ, բժիշկ, և այդ ավանդույթը պետք է շարունակեն նաև զավակները: Այդ մթնոլորտում ստեղծագործելու մասին միտք անգամ չէր կարող առաջանալ: Երկրաշարժից հետո և շրջափակման տարիներին, երբ մարդկանց սոցիալական վիճակը վատթարացավ, և արվեստի ու մշակույթի համար ճգնաժամային տարիներ սկսվեցին, ես ավելի շատ սկսեցի դասերովս զբաղվել: Ութերորդ դասարանում որոշել էի բժիշկ դառնալ, սակայն հայրս ինձ կողմնորոշեց` ասելով` ավելի շատ հումանիտար գիտությունների հանդեպ հակում ունես: Այդպես` նրա խորհրդով դպրոցն ավարտելուց հետո կրթությունս շարունակեցի իրավաբանության գծով: Փորձում էի այդ ոլորտում կայանալ: Երգի մասին ընդհանրապես մոռացա: Մանավանդ որ դեռահասության տարիքում ձայնս սկսեց փոխվել, և մի օր հայտնաբերեցի, որ այլևս չեմ կարողանում երգել: Բայց երաժշտության հանդեպ սերը չմարեց: Ուսանողական տարիներին շատ էի դասական կատարումներ լսում: Հատկապես սիրում էի "Կարուզո" երգը` Պավարոտիի կատարմամբ: Կարող էի ժամերով լսել: Հետո սկսեցի ձայնակցել ու հասկացա, որ ձայնս վերականգնվել է: Հարազատներիս համար երբեմն-երբեմն երգում էի: Մի անգամ էլ քեռուս աղջիկն առաջարկեց մասնակցել "Դո, ռե, մի" մրցույթին: Չկարողանալով նրան մերժել` հայտնվեցի մրցույթի լսումներին` կատարելով Իգոր Կրուտոյի "Շարմանկա" ստեղծագործությունը: Ինձ լսելով` ասացին, որ առանց նախընտրական փուլի կարող եմ մասնակցել հեռուստատեսային փուլին, որտեղ նույնպես հաղթեցի: Մասնակցել եմ նաև միջազգային երգի և պարի փառատոնին (Դամասկոս) և արժանացել ոսկե մրցանակի: Բայց այդպես էլ չկարողացա ոտք դնել հայկական շոու բիզնես, քանի որ հարուստ հովանավոր չունեի: Եվ Կաթնաղբյուրի դպրոցում սկսեցի իրավունք դասավանդել` հետևելով մանկավարժ ծնողներիս օրինակին: Հետո ստանձնեցի կազմակերպչական և դաստիարակչական աշխատանքների գծով փոխտնօրենի պաշտոնը: 2007 թ. Նադեժդա Սարգսյանը, ով ինձ ճանաչում էր "Դո, ռե, մի" մրցույթից, հրավիրեց աշխատելու իր ղեկավարած Երևանի մշակույթի պետական քոլեջում` որպես վարչական, ֆինանսական և իրավաբանական գծով փոխտնօրեն: Այդպես` տեղափոխվեցի Երևան: Այդ աշխատանքն ինձ հնարավորություն տվեց առնչվել երգարվեսին:


- Փաստորեն դիպվածները քեզ միշտ ուղղորդել են դեպի երգարվեստ, ինչի ապացույցն են նաև X-Factor նախագծին մասնակցելը և հաղթելը:

- Ես լուրջ պատճառ ունեի այդ նախագծին չմասնակցելու. մեկնարկից վեց ամիս առաջ հայրս մահացել էր, և ես տրամադրություն չունեի: Բայց ընկերներս ստիպեցին, որ մրցույթին մասնակցելու հայտ ներկայացնեմ: Ի վերջո ինքս էլ մտածեցի, որ կյանքը շարունակվում է, և պետք չէ թևաթափ լինել: Առաջին իսկ լսման ժամանակ հանդես եկա դասական ոճով և ընդգրկվեցի մրցույթի մասնակիցների շարքում: Փուլից փուլ անցնելով` հասա գլխավոր հանգրվանին, երբ մեզ պետք է ունկնդրեր ժյուրին: Ինձ հորդորեցին, որպեսզի ոճս փոխեմ` ասելով` թե ով է այժմ դասական երաժշտություն լսում, կձախողվեմ: Բայց ես միանշանակ որոշել էի, որ միայն դասական ոճով պետք է հանդես գամ և տեղի չտվեցի: Միշտ երազել եմ` եթե հնարավորություն ընձեռվի երբևէ կանգնել հանդիսատեսի առաջ` անպայման պետք է նեոդասական ոճով ներկայանամ` մեծ նվագախմբի ուղեկցությամբ: Ես կարող եմ հրաշալի ռաբիս երգել, բայց դա իմ սկզբունքներին հակառակ է: Ինչպեսև` ռեստորաններում երգելը: Ի դեպ X-Factor-ին մասնակցելու ժամանակ զանգահարեցին և հրավիրեցին հարսանիքում երգելու: Մեծ գումար էին առաջարկում, միայն թե գոնե մեկ հատ դասական երգ կատարեի: Բայց ես հրաժարվեցի, երբեք պատվերով չեմ երգի: Բացի այդ` այսօրվա հայկական շոու բիզնեսը ողողված է միատեսակ, ցածրորակ երաժշտությամբ` յուրօրինակ ձեռագիր չկա, հնչող երգերն այնքան միատեսակ են` դժվարությամբ են զանազանվում: Դասական երգը, ինչպես նաև հայկականը, կարող են նոր շունչ մտցնել հայկական երգարվեստ: Իմ ցանկությունն է հայ ունկնդրին հասանելի դարձնել նաև այս ոճը: Եվ իմ առաջին ունկնդիրը դարձավ X-Factor-ի ժյուրին, որը ողջունեց իմ ընտրությունը: Դրանից ես խանդավառվեցի և սկսեցի ավելի շատ աշխատել:


- Երբ իմացար, որ Գիսանե Պալյանն է լինելու քո պրոդյուսերը` խանդավառությունդ ավելացա՞վ, թե այլ սպասելքներ ունեիր:
- Մինչև այդ մտածում էի, որ կամ Գարիկ Պապոյանի խմբում եմ ընդգրկվելու, կամ Գիսանեի: Գիսանեի հետ ուզում էի աշխատել` հաշվի առնելով երգարվեստում նրա վաստակը, ինչպես նաև վստահ էի, որ նա դասական երաժշտության մեծ սիրահար է: Երբ հայտնի դարձավ, որ Գիսանեի խմբում եմ ընդգրկվել, և երբ նա հաստատեց դասական երաժշտության հանդեպ իր մեծ սերը, ես հասկացա, որ ճիշտ մարդու մոտ եմ հայտնվել: Գիսանեն իմ հաղթանակի և ընդհանրապես` ձեռքբերումների համար շատ մեծ ջանք գործադրեց` մինչև վերջին շունչս ստիպում էր պարապել, շատ է տանջել, անընդհատ ուժ է տվել, ոգևորել, ինչի համար ես նրան երախտապարտ եմ: Իմ հաղթանակը նաև նրա հաղթանակն է:


- Մրցակիցներիդ կարողություններն իմանալով` մտքովդ անցնո՞ւմ էր, որ վերջնական հաղթանակը քոնն է լինելու:
- Իրականում ես կասկածում էի, որ դասական երգը մեծ ընդունելության կարժանանա, ուստի կարծում էի, թե ամենաշատը մինչև երկրորդ, երրորդ փուլ կհասնեմ: Բայց առաջին համերգից հետո սոցիալական ցանցերում շատերն էին ինձ գրում` դրական կարծիքներ հայտնելով իմ ներկայացրած երգերի, կատարումների մասին: Մինչև վերջ հաղթանակին չէի հավատում, քանի որ թեկուզ վերջին փուլում, երբ մնացել էինք ես և Սրբուհին, ես վերլուծում էի ու հասկանում, որ Սրբուհին մի ժանր է ներկայացնում, որն ավելի հոգեհարազատ է ժամանակակից երիտասարդությանը: Իսկ քանի որ հաղթողն ընտրվելու էր հեռուստադիտողների քվեարկությամբ` հավատացած էի, որ մեծամասնությունը կընտրի հենց այդ ժանրը: Բայց երիտասարդությունը հասկացավ նաև նեոդասականի արժեքը և քվեարկեց հօգուտ այդ ժանրի: Մինչև այսօր էլ զանգահարում են ինձ և շնորհակալություն հայտնում, որ համարձակություն ունեցա մեծ լսարանի առաջ հանդես գալ մեր շոու բիզնեսին խորթ` բարձրորակ երաժշտությամբ: Դա ինձ ոգևորում է:


- Այս նախագիծն ի՞նչ դեր խաղաց քո կյանքում:
- Առաջին հերթին այն, որ բացահայտեցի մեծ դահլիճի և ոչ թե միայն հարազատների առաջ երգելու իմ ունակությունը: Ի վերջո այն ճակատագրական դեր խաղաց, քանի որ մարդիկ ճանաչեցին, ընդունեցին ինձ որպես երգչի, ինչը պարտավորեցնում է ավելի շատ աշխատել, սահմանածդ նշաձողն ավելի բարձրացնել, վերջապես` այդ ասպարեզում կայանալ: Հաղթանակը դժվար էր, բայց դա ճանապարհի սկիզբն է, ամենամեծ դժվարություններն առջևում են: Այժմ ինձ հնարավորություն է ընձեռվել աշխարհահռչակ Soy ընկերության օգնությամբ երկու երգ ձայնագրել և նկարահանել մեկ տեսահոլովակ: Եվ ես պետք է ներդնեմ ամբողջ ներուժս, որպեսզի արդարացնեմ իմ օգտին քվեարկողների հույսերը, ինչպես նաև ապացուցեմ, որ արժանի էի այս հաղթանակին:


- Հարազատներդ ինչպե՞ս ընդունեցին քո հաղթանակը և երգարվեստի ասպարեզում կայանալու քո որոշումը. փաստորեն խախտեցիր գերդաստանում մասնագիտական ընտրության հարցում սահմանված ավանդույթը:
- Նրանք ևս խանդավառված են և ոգևորում են ինձ: Հնարավորության դեպքում շատ կուզենայի ակադեմիական կրթություն ստանալ Իտալիայում` դասական երաժշտության մայրաքաղաքում, Ֆրանսիայում կամ Անգլիայում: Բայց որտեղ էլ սովորեմ` չեմ ցանկանա օտար երկնքի տակ ընտանիք կազմել և ապրել: Ես իմ ապագան տեսնում եմ Հայաստանում:


- Երկրպագուհիներիդ կհետաքրքրի` ընտանիք կազմելու համար ընտրյալ ունե՞ս:
- Ոչ, դեռ ընտրյալ չունեմ:


- Ուրեմն նրանք դեռ կարող են հույս փայփայել: Երբ հայտարարվեց, որ նախագծում հաղթող ես ճանաչվել` դու հուզվեցիր, անգամ չկարողացար խոսել: Կպատմե՞ս այդ պահի զգացումներիդ մասին:
- Դա կատարյալ երջանկության պահ էր: Իրոք շատ հուզված էի, անգամ չեմ հիշում, թե ինչպես եմ երգել, ինչ եմ խոսել:


- Վերջին գալահամերգին հաճախ էիր կրկնում, որ անկախ նրանից, թե ով կհայտարարվի նախագծի հաղթող` կիսաեզրափակիչում հայտնված դու և Սրբուհի Սարգսյանն արդեն իսկ հաղթել եք: Հիմա է՞լ ես այդպես մտածում:
- Մենք երկուսով հայտնվեցինք մեկ հարթակում, իսկ դա արդեն հաղթանակ էր: Երգարվեստում ես նրան մեծ ապագա եմ կանխատեսում և չէի ցանկանա, որ նա այլ մասնագիտությամբ զբաղվեր: Չէ՞ որ "Շանթը" մեզ հնարավորություն տվեց բացահայտելու մի ունակություն, որը գուցե մեր կյանքի առաքելությունն է: Այդ առումով ես բարձր եմ գնահատում այդ հեռուստատեսության դերը. այսօրվա նյութանակացված դարում նա հասարակ ընտանիքներից սերած շնորհալի պատանիներին ձեռք է մեկնում, օգնում բացահայտելու իրենց տաղանդը և ամենաշնորհալիներին հնարավորություն տալիս կայանալու համապատասխան ոլորտում, իրականացնելու իր երազանքը:

Շոու բիզնես
Հեղինակ` Թագուհի ԱՍԼԱՆՅԱՆ

Ուրիշ որտեղ կարող են նույն բեմի վրա իրար կողք կանգնել երգչուհիներ Ալլա Լևոնյանն ու Շակիրան, Բարբարա Սթրեյզանդն ու Ալեքսանդր Սերովը, Հ.Տ. Հայկոն ու Էմինեմը, Վալերի Լեոնտեւն ու Ռիհանան: "Շանթ" հեռուստաընկերության եթերում մեկնարկել է "Իմ անունն է" բրիտանական նոր նախագիծը:)-:):

Մանրամասն

Ուրիշ որտեղ կարող են նույն բեմի վրա իրար կողք կանգնել երգչուհիներ Ալլա Լևոնյանն ու Շակիրան, Բարբարա Սթրեյզանդն ու Ալեքսանդր Սերովը, Հ.Տ. Հայկոն ու Էմինեմը, Վալերի Լեոնտեւն ու Ռիհանան: "Շանթ" հեռուստաընկերության եթերում մեկնարկել է "Իմ անունն է" բրիտանական նոր նախագիծը:):

Շոու-ծրագրի շրջանակներում մասնակիցները նմանակում են իրենց սիրելի հանրահայտ մարդկանց: Ժյուրիի անդամներ սցենարիստ Ռոբերտ Մարտիրոսյանը, գրող Վիոլետ Գրիգորյանը, դերասան Սերգեյ Դանիելյանն ու Լիլիթ Դանիելյանը կարևորում են վոկալային նմանությունը, դե իսկ մասնագետները փորձում են մասնակիցներին արտաքնապես էլ հնարավորին չափով նման դարձնել հայտնի երգիչ-երգչուհիներին: "Իմ անունն է Սիրուշո, Ուիթնի Հյուսթոն, Սարա Բրայթման, Միստեր X, Ադրիանո Չելենտանո, Ավրիլ Լավին". հենց այսպես էլ ներկայանում են մասնակիցները, և նախագծի շրջանակներում ու նախագծից դուրս իրենց չեն անվանում իրական անուններով, այլ` այն հայտնիների, ում նմանակում են:):

Կազմակերպիչների մտավախությունը, թե հայտնիներին ձայնային տվյալներով ու արտաքնապես նման քիչ մասնակիցներ կդիմեն, ընտրական փուլերի ընթացքում չարդարացվեց:). նախագծին մասնակցելու հայտերը շատ են եղել: Երեք օր ընթացած լսումներից հետո ընտրվել են նմանակելու առավել մեծ տաղանդով օժտված մասնակիցները: Արդյունքում կիսաեզրափակիչ փուլին մասնակցելու իրավունք են ստացել 26 մասնակից, որոնցից միայն վեցն են հայտնվելու եզրափակչում` ժյուրիի որոշմամբ: Իսկ հաղթողին կընտրեն հեռուստադիտողները` քվեարկության միջոցով: Հաղորդման երաժշտական պրոդյուսերն է Արամ MP3-ը, իսկ պրոդյուսերը` Աննա Թադևոսյանը: Երկուսն էլ չեն բացահայտում, թե ինչ է սպասվում մասնակիցներին, չեն խոսում նաև մրցանակի մասին, միայն խոստանում են, որ անակնկալները շատ են լինելու, և ժպտում այն հարցին` արդյոք, օրինակ, նմանակող Ալլա Լևոնյանը ելույթ կունենա իրական երգչուհու հետ:): Մերինդա Ռոջերսը`"My Name is" նախագծի խորհրդատու պրոդյուսերը, ևս ներկա էր առաջին համերգին: Հենց նա է հետևում նախագծի ձևաչափին և խորհուրդներ տալիս: Տիկին Ռոջերսը գոհ է կազմակերպչական աշխատանքներից, իսկ մասնակիցներին բավական հետաքրքիր և տաղանդավոր է համարում: Մերինդան ծանոթանում է հայ երգարվեստի հետ, լսում երգերի բնօրինակները, որպեսզի ճիշտ կարծիք կազմի մասնակիցների տաղանդի մասին:

"Իսկապես տպավորված եմ ձեր մասնակիցների տաղանդով: Դա ամենից կարևոր նախապայմանն է շոուի համար: Շատ հավանեցի, թե ինչպես են մասնագետների օգնությամբ մասնակիցները փոխակերպվել և բացի բնատուր տաղանդից, նաև արտաքնապես նմանվել իրենց կուռքերին",- ասաց Մերինդա Ռոջերսը:

Տիկին Ռոջերսը պատմեց, որ նախագծի ավարտից հետո, ճանաչում ձեռք բերած մասնակիցներն արդեն կարող են զարգացնել իրենց ուրույն ոճը կամ շարունակել զարգացնել կրկնօրինակման արվեստը: Մերինդան, ով տարբեր երկրներում է մասնակցել նախագծի իրականացմանը, նշեց ամենից շատ իրեն տպավորել է Չիլիի հաղթողը, ով տեղական աստղերից մեկին է կրկնօրինակել:

"Շատ կուզեի մնալ այստեղ մինչ նախագծի ավարտը, սակայն, ցավոք, մեկնելու եմ: Բայց, անպայման, հետևելու եմ նախագծի հետագա զարգացումներին և անհամբեր սպասելու եմ, որ իմանամ հաղթողի անունը",- ավելացրեց Մերինդա Ռոջերսը:

Կազմակերպիչները խոստանում են, որ հաղթողի անունը հայտնի կդառնա սեպտեմբերի վերջում:)

Տեքստը` Լենա Գևորգյանի /Bravo.am/
Լուսանկարները` Աղվան Խաչատրյանի /Bravo.am/

"Պարիր, թե կարող ես-2"-ի կանոնները նույնն են. մրցութային փուլերի ժամանակ պրոֆեսիոնալ պարողները հանդես են գալիս տարբեր ոճերում, անկախ նրանից, թե որ ոճում են մասնագիտացած: Պարային զույգերը ողջ նախագծի ընթացքում, ֆորմատի համաձայն, փոխվում են:

Մանրամասն

"Պարիր, թե կարող ես" ամերիկյան նախագծի հայկական տարբերակը կես տարի ընդմիջումից հետո կրկին "Շանթ"-ի եթերում է: Հեռուստաշոուի երկրորդ եթերաշրջանը մեկնարկել է:):

"“Պարիր, թե կարող ես 2"-ի կանոնները նույնն են. մրցութային փուլերի ժամանակ պրոֆեսիոնալ պարողները հանդես են գալիս տարբեր ոճերում, անկախ նրանից, թե որ ոճում են մասնագիտացած: Պարային զույգերը ողջ նախագծի ընթացքում, ֆորմատի համաձայն, փոխվում են:

Կազմակերպիչները նշում են` շոու-ծրագրի առաջին եթերաշրջանի ռեյտինգային բարձր ցուցանիշներն են խթանել` շարունակելու նախագիծը: Մրցույթի նախընտրական փուլին մասնակցության 600 հայտ է ներկայացվել, որոնցից ընտրվել են 50 լավագույնները, իսկ մրցութային փուլերին մասնակցելու իրավունք է ստացել 20 պարող:

Առջևում է 11 գալա-համերգ, որոնց ժամանակ ամենաքիչ ձայներ հավաքած երկու մասնակից կլքի նախագիծը` մեկ պարող եւ մեկ պարուհի, վերջում էլ հայտնի կդառնա հաղթողի անունը:

"“Պարիր, թե կարող ես 1"-ի hաղթող Հայկը ավտոմեքենա ստացավ: Այս եթերաշրջանի հաղթողի մրցանակի մասին կազմակերպիչները դեռ լռում են:):
Հաղորդման շրջանակներում աշխատող մասնագետները նույնն են, ավելացել են նաև նոր խորեոգրաֆներ: Վարպետության դաս անցկացնելու համար մի քանի օրով ԱՄՆ-ից Երևան է ժամանել պարուսույց Ռոբերտ Ռոլդանը: Ժամանակին նա մասնակցել է "Պարիր, թե կարող ես" նախագծի 7-րդ եթերաշրջանին և հայտնվել եզրափակչում:

"Պարողները շատ տաղանդավոր են, փորձում եմ օգնել նրանց իմ խորհուրդներով",-ասաց Ռոբերտը:

Նա սկսել է պարել 18 տարեկանից, երբ ապրում էր Մերիլենդում և "Bad Boys of Dance" պարային խմբով ճամփորդում Եվրոպայով:

Ամերիկյան նախագծի պրոդյուսեր Ջեֆ Թաքերը ևս Երևանում է: Նա ներկա է գտնվել շոու-ծրագրի մեկնարկային համերգին: "Երբեք չեմ համեմատում տարբեր երկրներում անցկացվող նախագծերը: Յուրաքանչյուրն իր առանձնահատկությունն ունի: Շոուն դեռ նոր է մեկնարկել, ու շատ դժվար է որևէ կարծիք հայտնել: Բայց ներկա եմ գտնվում փորձերին ու տեսնում, որ շատ աշխատասեր պարողներ ունեք: Շատ ջերմ է ամեն ինչ. հյուրընկալ Հայաստանի համը զգացի",- ասաց Ջեֆ Թաքերը:

Շոու-ծրագրի ժյուրիի անդամներն են Գագիկ Կարապետյանը, Արտյոմ Գևորգյանն ու Վարդուհի Ալեքսանյանը: Նախագծի հաղորդավարը կրկին Գրիշա Աղախանյանն է:
"Հուսով եմ` այս անգամ ավելի հետաքրքիր եթերաշրջան է սպասվում, քանի որ արդեն մեծ փորձ ունենք",- նշեց Գրիշան:
Ի դեպ, հաղորդավարն ասաց, որ նոր նախագծերի մտքեր շատ ունի, երգելու մասին ևս մտածում է, սակայն այդ ամենի համար պետք է տրամադրվի և սկսի:).
"Շոումենությունն ինձ ավելի հոգեհարազատ է, քան երգելը: Ես մոտ եմ դերասանությանը, այնպես որ, մաքսիմալ բացահայտվում եմ այս ամպլուայում: Այստեղ կա ամեն ինչ` հումոր, շփում դահլիճի հետ, նույնիսկ` երգել":

"Պարիր, թե կարող ես 2"-ը տարբերվելու է առաջինից նրանով, որ բոլոր մասնակիցները պրոֆեսիոնալ պարողներ են: Այս անգամ ավելի մեծ ուշադրություն է դարձվելու բեմադրությունների և հնչողության վրա: Կազմակերպիչները նույնիսկ մեծացրել են բեմը:):

Հիշեցնենք, "Շանթ" հեռուստաընկերությունը ձեռք է բերել նախագծի հայկական տարբերակը ցուցադրելու իրավունքը 2010 թվականի հուլիսին` "19 Entertainment" ընկերությունից: Այս նախագիծն "American Idol"-ից, հայկական տարբերակում` "Հայսուպերսթար"-ից հետո, աշխարհում համարվում է 2-րդ ամենահայտնի ու ռեյտինգային հեռուստաշոուն:

Տեքստը` Լենա Գեւորգյանի /Bravo.am/
Լուսանկարները` Աղվան Խաչատրյանի /Bravo.am/